LET OP

Maandag 18 maart 2019
Dat zeg ik tegenwoordig vaak tegen lotgenoten, let op blijf heel dicht bij jezelf, maar ik had het vaker tegen mezelf moeten zeggen dat is een punt wat zeker is. Als je ernstig ziek wordt of je hebt te horen gekregen dat je levenseinde nabij is, loeren de gevaren om de hoek. Het grootste gevaar is dat je niet dicht bij jezelf blijft, dat je je laat meesleuren in alles emoties die erbij horen. Plotseling komen er mensen in jouw leven die je zelf van tevoren amper of niet kende.

Als eerste gaat zich een groep professionals over je buigen, ze weten wat voor een ziekte je hebt maar ze weten zeer zeker niet wie je bent. Ze hebben uiteraard het beste met je voor laat daar geen twijfel over bestaan, maar je bent wel vreemde voor elkaar. Maar waar niet zoveel over gesproken wordt en wat velen herkennen, er staan ook mensen op die onbewust je leventje binnen sluipen. Leed trekt aan, ik kan het niet anders noemen, ineens staan er mensen op die je van te voren amper of niet kenden. Al het vertrouwde gaat in een klap weg je bent enorm kwetsbaar en gevoelig hiervoor. Je bent overweldigd door al deze liefde en steun, die heb je ook nodig op dat moment het doet je goed, het voelt als een warme deken. Maar oh wee, let op je dreigt daarin jezelf te verliezen. Ik kan alleen maar zeggen: Blijf heel dicht bij jezelf en bij de mensen om je heen die je goed kennen en die je kunnen beschermen.

Als ik nu lotgenoten spreek die net ‘klaar’ zijn met de behandelingen, voel ik hun onrust. Voor de wereld ben je klaar met je behandelingen, hup boek dicht en weer verder maar zo werkt dat niet, het veel genoemde ‘gat’ bestaat echt. Na de diagnose kanker ben je nooit meer klaar, de vraag: Ben je schoon? Dat weet je niet want voor jou blijft altijd de vraag wat dat monster nog in petto heeft en velen hebben grote angst daarvoor. Verder hebben de behandelingen een enorme schade achtergelaten en dat zie je niet, dat voelt alleen diegene die het hebben ondergaan. De complimenten vliegen je om de oren: Je haren wat mooi, wat zie je er goed uit, wat ben je toch een sterke vrouw, maar zo voel je het niet. Ik kan zeggen dat vele kankerpatiënten nog vaak verlangen naar dat ‘chemomutsje’ dat het zichtbaar is dat je niet oké bent.

Ik schrijf nu nog af en toe nog een blog over mijn ‘ziek’ zijn, over hoe het nu gaat en waar ik tegenaan loop. De Marion van vóór de kanker en die van nu is een hele andere persoon geworden. Als ik een blog heb geplaatst is de herkenbaarheid zo fijn, ik krijg dan vaak reacities van herkenbaarheid van lotgenoten. Ik heb dat ook als ik een boek lees van een lotgenoot, de herkenning is zo fijn, het is 'normaal' wat je voelt. Ik ben mezelf na de behandelingen echt verloren, ik liep mezelf letterlijk voorbij. Ik mocht van mezelf niet 'zeuren, ik wilde vooral niet laten zien wat er binnen in mij speelde, het was voor mij doorgaan en gas erop. Ik plaatste mezelf achteraan in de rij en liet me meesleuren in mijn eigen enthousiasme. Ik zei altijd dat het goed met ging en dacht als ik maar doorga en anderen help, dan komt het wel goed. Ik hoor nu van mijn omgeving, van de mensen die me écht kennen, dat ze het wel zagen maar dat het benoemen of waarschuwen geen optie was. Er was daarvoor bij mij geen ruimte, ze wilde zeggen: ‘pas op Marion je zit in een toneelspel’ ze hadden het gevoel dat dit niet bij me binnen zou komen dus lieten ze het maar even voor wat het was. Dat is wat ik nu zo erg vind, wat heb ik gedaan? Waarom heb ik het toegelaten? Waarom heb ik het zelf niet gezien?  Nu weet ik dat mijn kwetsbaarheid me oogkleppen heeft gegeven, dat ik de realiteit niet zag, er was een soort blindheid. Gelukkig, nu ik weer veel meer tot mezelf ben gekomen en dat met behulp van de beste psychotherapeut die er maar bestaat, probeer ik in te zien dat ik er wel toe doe en dat ik er mag zijn. Het valt niet mee, had en heb mezelf eigenlijk niet zo hoog staan en wuif mezelf altijd graag weg en zet me in voor alles maar zeker niet voor mezelf. Maar stapje voor stapje kom ik dichter bij mezelf, ik ben iedereen in mijn omgeving ontzettend dankbaar dat ze er voor mij waren en er nog zijn. Ik ben ze dankbaar dat zij wel in mij zijn blijven geloven, me omarmen om wie ik ben.

Nu weet ik als je in deze situatie komt: LET DAN OP!
Blijf dicht bij jezelf, neem geen overhaaste beslissingen, hou de regie bij jezelf, omarm alle steun, ben dankbaar voor alle lieve woorden maar…………hou het bij de mensen die je kennen, die je altijd hebt kunnen vertrouwen. Zij alleen kunnen jou beschermen tegen valkuilen die overal op de loer liggen.