JA MAAR

Dinsdag 13 juni 2017
JA MAAR………….
 
Ja maar, dat zeg ik heel vaak en dat niet om het laatste woord te hebben maar ik zeg dat vaak in de context om iemand anders zijn daden te vergoelijken. Vaak maak ik het dan zo dat ik niet zo belangrijk ben, maar dat het zo sneu is voor de ander die het toch zo goed bedoelen. Het komt eigenlijk altijd naar voren als ik voor een besluit sta, ik wil niet onredelijk zijn en zal het belang van een ander altijd zwaarder laten wegen als die van mij.

Nu ik in therapie ben, komt dit weer heel nadrukkelijk naar voren. Ik wil een ander namelijk niet kwetsen en soms kan het niet anders als je voor jezelf kiest. Ik laat me ook vaak ompraten en denk dan och ja, dan doe ik het maar of och ja ik doe het maar niet. Franette (mijn psychotherapeut) heeft mij gisteren een flinke les gegeven. i.p.v. ja maar, moet ik nu voortaan zeggen bij iets wat ik wil doen of juist niet doen PUNT.

Een heel zwaar punt nu voor mij, mijn verdere behandelingen. Zonder er al teveel over uit te weiden, want ik wil het niet tot een discussie brengen en zeker niet mijn behandelaars in diskrediet brengen want dat verdienen ze niet, voel ik me al een hele tijd niet meer veilig bij mijn behandelaars. En met dat wat ik onder de leden heb en dat wat er misschien nog wel of niet gaat volgen, is het van uiterst belang dat ik me veilig voel. Ik ben iemand die houdt van kordaatheid, er moet gehandeld worden en aangepakt en niet getwijfeld. Ik loop al langer vast op dit punt, mijn ja maar in deze was steeds: ja maar ze doen hun uiterste best en ja maar ik wil ze niet kwetsen. Ik heb het al veel besproken met mijn directe naaste omgeving en zo ook met de dappere bijzondere lieve jonge vrouw, die als geen ander weet hoe belangrijk het is dat je je veilig moet voelen tijdens je behandelingen. Ik ben ook te raden gegaan bij diverse professionals in zorgsector en ja ik kan er niet onderuit, ik moet voor mezelf kiezen. Gisteren heb ik dan ook de koe bij de hoorns gepakt en besloten dat ik ga kiezen voor een ander ziekenhuis in mijn verdere behandelingen. Ik wil hier wel benadrukken dat het een persoonlijke keuze is en ik wil zeker mijn behandelaars in diskrediet brengen, maar voor mijn voelde het niet meer goed. Ik werd nog gebeld omdat ze toch wel verbaasd waren dat ik dit besluit genomen had en dat gesprek was niet makkelijk. Ik probeerde de juiste woorden te vinden, ik wil namelijk niemand kwetsen maar ik zakte steeds verder weg in mijn pleidooi en wilde bijna terugkrabbelen. Gelukkig had ik die middag een afspraak bij Franette en ze heeft alles met me doorgenomen en toen werd er gezegd: Marion het voelt voor jou niet goed, dus PUNT. Daarmee wilde ze zeggen dat ik voor mezelf moest gaan kiezen en dat met een hele grote PUNT erachter, ik ben niemand daarover een verklaring schuldig. Als ik het er een keer met ze over wil spreken dan kan dat, maar nu niet. Het enigste antwoord nu: het voelt niet meer goed……… PUNT.

Waarom is dit nu zo belangrijk voor mij? De behandelingen zijn toch al achter de rug? maar zo voelt dat niet voor mij. Ik heb al een tijdje diverse klachten die ik schaarde onder het bijwerkingen effect van de hormoonpillen die ik moet slikken. Meestal doe ik dat zo zoals als ik bijvoorbeeld hoofdpijn of buikpijn had, och dit zal wel stress zijn. Maar nu is mijn situatie natuurlijk 100% gewijzigd en moet ik wel alert zijn, het is niet dat ik angstig ben want ik zie het nog steeds als: wat komt dat komt, maar de lichamelijke klachten zijn er wel. Wanneer trek je aan de bel?  want ja je wil geen zeurkous zijn en ohhhh het is zo heerlijk, sinds januari heb ik geen behandeling meer gehad. Ik dacht, er is maar één manier om erachter te komen of het aan de hormoonkuur ligt en dat is om er dan maar een tijdje mee te stoppen en dat heb ik gedaan. Dat is zo’n 3 weken geleden en de klachten blijven. Ik ben toen verder gaan denken, als het allemaal nu een staartje krijgt tja dan wordt het toch echt serieuze koek, uitgezaaide borstkanker is niet te genezen en dan zal ik me toch echt veilig moeten voelen bij mijn behandelteam en dat heeft me doen besluiten om voor een ander ziekenhuis te kiezen. Ik heb goed nagedacht voor wie ik dan moest gaan kiezen en alle Voors en Tegens, tegen elkaar afgewogen. Mijn eerste vereiste was een kordaat team, die handelt en duidelijk is en mijn intuïtie EN mijn beslissingen serieus neemt . Dit is volgens mij wel het moeilijkste wat ik tot nu toe heb moeten doen, rondom mijn ziek zijn maar het kon niet anders. Maar ja……………………………PUNT.

 
Foto: Wouter Schmeetz