MACHTELOOS

Zaterdag 17 maart 2018
MACHTELOOS
 
Ik heb altijd een luisterend oor en geef ook altijd advies en tips aan cliënten hoe met machteloosheid om te gaan als een dierbare ernstig ziek is of komt te overlijden. Het zijn wijze woorden en zeker niet uit de lucht gegrepen, ik heb het in mijn opleiding geleerd en de boeken staan er vol van. Ik heb een arm en een schouder om op te huilen en woorden van troost die recht uit mijn hart komen. Ik voel de pijn en de onmacht, heb er zelf al te vaak persoonlijk mee te maken gehad. Ik geef altijd aan dat blijven communiceren erg belangrijk is. Spreek het uit wat je voelt, zwijgen is niet de oplossing.

Maar nu, nu zit ik er zelf middenin het gevoel van machteloosheid en ja ik weet hoe het moet, maar nu raakt het mijn hart en dat is weer een ander verhaal. Mijn hoofd draait overuren, ik kan het moeilijk verwoorden. Ik ben verdrietig, soms vloeien de tranen spontaan en soms eindigt dit in een enorme huilbui. Het is stil verdriet, verdriet omdat iemand die me heel nabij staat en een enorme strijd aan het leveren is. Ik sta aan de zijlijn, zou zoveel willen doen maar dat kan niet. Je kunt niets doen, jawel je kunt er zijn voor als het nodig is. Het liefste zou je steeds vragen: Kan ik iets doen?  Want je wil graag zoveel doen. Het liefste zou je diegene ieder dag een dikke knuffel geven en even zien, maar dat kan niet daarvoor sta je aan de zijlijn. De persoon die een enorme strijd aan het leveren is, moet niet teveel aan andere hoeven te denken. Die persoon moet niet het gevoel krijgen dat ze de andere te kort doet, want dat is het niet. Wat het is? Het is een gevoel van machteloosheid, je zou het zo graag anders willen. Helpen dat is wat troost brengt, iets voor de ander doen dat geeft je een goed gevoel maar dat is niet realistisch dat wil iedereen.

Maak van je hart geen moordkuil, vertel het in je omgeving wat er speelt en laat gerust je verdriet en tranen zien. Het kan een enorm eenzaam proces zijn dit gevoel van machteloosheid, maar spreek het wel uit ook al zal dat de situatie niet doen veranderen. Ben er wanneer de strijder het vraagt, hij of zij weet het heus wel dat je wil helpen maar kan daar niets mee. De strijder zit in zijn of haar eigen proces, kan geen verdriet van een ander dragen maar je mag het hem of haar wel laten zien. Laat het verdriet om hem of haar zien, laat zien dat hij of zij belangrijk is voor jou en dat ze er enorm toedoen in je leven. Het maakt je kwetsbaar maar je verdriet en tranen zijn ook woorden, het is een uiting van dat waar geen juiste woorden voor zijn.

Ik zit er middenin en doe ontzettend mijn best, het is een strijd binnenin me zelf. Ook ik zeg soms iets waarvan ik denk oei had ik dit wel kunnen zeggen, maar probeer ook niet te streng zijn voor mezelf. Als ik twijfel dwing ik mezelf tot de gedachten, dat alles uit een goed hart komt en dat ik ook maar gewoon een mens van vlees en bloed ben. Blijf dicht bij jezelf, de ander begrijpt het wel.

 
Foto: Wouter Schmeetz