VECHTEN

Dinsdag 05 juni 2018
VECHTEN
 
Het is iets wat vaak gezegd wordt tegen mensen met kanker: Vechten hé, je moet strijden, geef niet op of kom op….. je kunt het.

Het is net alsof het iets is wat te bevechten valt, wat als je niet wint? Ben je dan de verliezer of heb je niet genoeg gestreden? We weten toch allemaal, waar gevochten wordt zijn geen winnaars. Daarbij, van vechten word je moe vechten brengt vaak negatieve energie. Waarom moet je vechten?  Ik vraag het me echt af. Is het niet veel beter om mee te gaan in dat wat je moet ondergaan, zoals een bootje die met de golven meegaat. Soms zijn de golven zo hoog als je ertegenin gaat roeien dan haal je zeker de overkant niet. Of ik zie het als buigen als bamboe, je moet juist veel veerkracht hebben en flexibel meegaan met dat wat er met je gebeurt. Je kunt het traject ook niet uitstippelen, je bent overgeleverd aan de grillen van de kanker en je behandelingen.

Wat ook veel gezegd wordt tegen mensen die chronisch ziek zijn: Je moet het leren accepteren? Oh ja moet dat? Je accepteert toch ook niet als iemand je onrecht aandoet, dat is toch een onmogelijke taak. Nee als je chronisch ziek bent dan zul je er mee moeten leren dealen, dat is iets heel anders. Je kunt niet iets accepteren wat niet bij jou leven hoort en een chronische ziekte is niet iets waar jij voor gekozen hebt in het leven. Het dealen dat je er wel oud mee kunt worden maar dat je er je hele leven problemen mee zal hebben, altijd pijn hebt of dat je steeds meer van jezelf zal moeten inleveren, dat is nog een hele kluif dat kun je niet accepteren. Als je het voor elkaar hebt dat je er mee hebt leren dealen dan vind ik je al een hele knappe en dappere persoon.

Hoe is het? Dat wordt ook vaak gevraagd en dat is zo fijn, maar vaak komt er voordat je antwoord hebt gegeven al een invulling van ‘Je ziet er zo goed uit’. Daar worstel je ook mee als je ziek bent: Je zou willen dat het te zien was dat je ziek bent, dat je pijn hebt of dat je kanker hebt, dan hoef je je niet steeds te verontschuldigen als je iets niet kunt of dat je bijvoorbeeld niet kunt werken maar wel naar een theatervoorstelling gaat.

Ziek zijn is een eenzaam proces, je gedachtes gaan alle kanten op en dat eigenlijk 24/7 er is geen pauze. Er is geen aan of uit knop het hoort bij je leven en daar moet je mee dealen maar accepteren of er tegen vechten…………………….. nooit.

We vinden het ook altijd fijn als iemand zegt na je vraag ‘hoe het met je’ Oh het gaat wel goed’, hier in de streek zeggen ze vaak we ‘plaren er mar mit an’. Dat is wat we graag horen, als die ander tegen je zegt ‘nou eigenlijk niet zo’ daar schrikken we toch van en dan is snel gezegd: Kom op hé, geef niet op of je kunt het. Maar je kunt ook zeggen: Wat erg voor je, dat is heel simpel meer woorden hoef jer niet aan te spenderen.

De wereld gaat gewoon door, ook als je kanker hebt of chronisch ziek bent. De ‘zieke’ ziet iedereen naar zijn of haar werk gaan, op vakantie of met de kinderen naar een pretpark gaan of gewoon werken of kinderen naar school brengen. Dat is wat je als ‘zieke’ graag zou willen, gewone dingen doen. Dat mensen zeggen ‘ik ben zo moe’ van bijvoorbeeld het werk, nou geloof me iedere zieke zou graag zwaar moe zijn van het werk. Dat wil niet zeggen dat je op je tenen moet lopen bij iemand die ziek is,  waarschijnlijk zeiden ze dit soort dingen ook voordat ze ziek werden. Hij of zij zal heus niet boos worden of instorten om deze woorden maar het raakt ze wel diep, echt heel diep vanbinnen.

Er zit ook een andere kant aan, want de ‘zieke’ zelf zal ook vaak de woorden van pijn en moeheid wegwuiven. Je wil namelijk niet anders zijn, je wil ook gewoon ‘gebukt’ gaan onder de dagelijkse beslommeringen van een volle agenda of gewoon boodschappen kunnen doen etc. Het is ook aan de persoon zelf om toch eens vaker uit te spreken dat het niet meevalt en dat je er ook vaak verdrietig van bent.

Hoe dan ook voor welke opgave je ook staat in het leven, meegaan op de golven in dat bootje zal je meer mee bereiken als dat je ertegen gaat vechten want één zal altijd de verliezer zijn.

Wil je er eens over praten en écht zeggen hoe je je voelt zonder je schuldig te voelen dat je een ander te kort doet? Neem contact met me op via: 06-25164251 of contact@marionreefs.nl, het uit kunnen spreken geeft weer wat ruimte.
Foto: Wouter Schmeetz