GROTER, GROOTST

Vrijdag 11 augustus 2017
GROTER, GROOTST
 
Ik ben in een enorme buitenkant omgeving opgegroeid. Het was belangrijk om de schone schijn hoog te houden. Mijn ouders waren middenstanders, hadden een behoorlijk bedrijf met personeel en daarom heen een enorm groot en druk sociaal leven. Mijn vader stierf jong, liet mijn moeder met veel ellende en verdriet achter en toch moesten we de schone schijn hooghouden. Merkkleding, leuk huis, mooie vakanties, het was belangrijk. In mijn familie konden ze er ook wat van en daar heb ik nog steeds veel last van. Welk kind kon het beste studeren? maakte de mooiste carrière? etc. etc. Wij waren de ‘zielige’ en er werd min of meer voor ons bepaald hoe ons leven zou moeten verlopen. Ik was een nakomertje en ook in de familie altijd het kleine meisje gebleven. Toen Leon en ik gingen trouwen en een gesprek met de pastoor hadden, vroeg die of we geen problemen tegenkwamen omdat we uit een ander milieu kwamen. Nou ja zeg, mijn mond viel open en als ik eraan terugdenk voel ik nog de woede. Wat was er mis met het ‘milieu’ waar Leon uitkwam? Nou niets hoor, een hele nette familie die ook allemaal hard werkte voor hun centen, net zoals wij zelf.  Ik kan daar absoluut niets mee, die buitenkant. Ik krijg er een allergische reactie van en kijk daar dwars doorheen, door die schone schijn. De mensen in mijn directe omgeving doen daar gelukkig niet aan, absoluut niet. Ook hier zitten er mensen tussen die enorme grote auto’s of huizen hebben en enorm veel geld verdienen, zij weten dat dit niet belangrijk is. Maar ik begeef me in een maatschappelijke omgeving waar dit wel als belangrijk wordt geacht. Het is gezien en gezien worden, vreselijk ik krijg er jeuk van.

Ook zoiets, ik weet nog goed toen ik bevallen was, de verhalen. De een had het nog zwaarder te verduren gehad, als de ander. Veel vrouwen vertelden ook over hun bevalling als ze op visite waren. Oh ja ik betrap me daar ook nog weleens op, maar probeer daarvoor te waken dat ik dit niet doe of ‘goed’ bedoelde adviezen geef. Dit fenomeen zie je ook rondom de ziekte kanker, je kunt het bijna niet geloven. Het lijkt wel of er aan de grootste tumor, de meeste behandelingen en het ergste leed, een prijs hangt. Ik denk dan altijd, als ik je er een plezier mee kan doen? Je mag het hebben hoor mijn tumoren en behandelingen. Er zijn mensen die mij vragen hoe het mij gaat of met Marlies, als je dan antwoord is dit meteen een intro om over hun eigen leed beginnen. Haaaaallo, doe ff normaal hier hangt geen maat aan. Iedereen ervaart het op zijn eigen manier, maar denk eens na: Hoe erg is het werkelijk met je? Hoe oud ben je?  Heb je een mooi leven gehad? in redelijk goede gezondheid? Heb je nog weinig te maken gehad met afscheid? Zijn je kinderen gezond?  Tel je zegeningen in plaats van ze op een weegschaal te leggen.

Waar ik nu mee worstel en hééééééél erg veel last van heb, is mijn geluk op dit moment dat ik geen uitzaaiingen heb. Ja duh…….zul je zeggen dat is toch fijn? Maar het is echt zo.  Oké het is een moment opname en ik heb een grote risicofactor, maar op dit moment heb ik geen uitzaaiingen. Ik heb 2 volwassen zonen, die hun eigen leven hebben met een mooie toekomst voor zich en een man die een rijk sociaal leven heeft. Ondanks alles, hebben we het toch redelijk goed voor mekaar. Waar heb ik dan last van? Nou, toen ik Marlies moest vertellen dat ik geen uitzaaiingen had. Wij zitten altijd met alles voor elkaar in spanning en we hebben het gebruik om de uitslagen als een van de eerste tegen elkaar te zeggen. Wat voelde ik me enorm K.., je weet wel dat woord wat je in moet slikken, toen ik haar belde. Ik weet heus wel dat ze me dit gunt, maar het voelt zo rot. Ik gun het haar ook, dat ze haar kinderen volwassen ziet worden. Ik zeg dan ook vaak dat dit wat haar overkomt oneerlijk is en ik graag met haar zou willen ruilen als dat zou kunnen. Natuurlijk wil ik die ellende niet, maar echt als ik haar daar vele jaren voor zou kunnen geven dan deed ik dat. Mensen horen dat niet graag als ik dit zeg en vinden dit ook raar, maar het is echt zo. Ik voel het steeds, het is altijd bij me. Ik ben er kapot van, nu ik dit schrijf stromen de tranen weer over mijn wangen. Leon en de kinderen weten dit ook en zwijgen dan meestal, natuurlijk willen ze mij niet kwijt maar ze weten dat ik het meen en volgens mij begrijpen ze dit ook wel. Als ik kon ruilen, dan zag Marlies haar kinderen ook volwassen worden en nam ik haar uitzaaiingen over. Dit niet om dat ik graag het grootste leed heb en het zieligste kan of wil doen. Nee maar omdat ik mijn zegeningen ken en tel en dat zouden meer mensen moeten doen!
Foto: Wouter Schmeetz