WAT IS DAT TOCH MET MIJ?

Woensdag 01 januari 2020
WAT IS DAT TOCH MET MIJ?
 
Ja echt wat is dat toch met mij op weg naar een nieuw jaar en dat begint al vroeg in december en eindigt pas als elkaar gelukwensen niet meer aan de orde is.

Het is angst ja dat is het, pure angst. In december als iedereen hun geluk aan het delen is en al die wijze woorden de wereld in geslingerd worden en we elkaar laten zien hoe gelukkig we zijn, dan kruipt er bij mij verdriet naar binnen. Heel stilletjes heel langzaam knabbelt het zich naar binnen, binnen naar mijn ziel. Ik probeer het zoveel mogelijk te verbergen en houd het binnenskamers of eigenlijk 'binnenslichaams'. Maar dat is niet zo makkelijk want het gaat tekeer daarbinnen in mij.

En dan langzaam komen we tot de laatste dag van het jaar en het liefste zou ik dan heel, ja echt heel diep, onder een deken wegkruipen maar dat kan niet. Dat kan niet voor de mensen om me heen want die zien me het liefste gelukkig en dat snap ik ook. Ik doe mijn best, echt waar, maar wat ben ik blij als het eenmaal middernacht is en Leon naar buiten gaat om de mensen in de buurt gelukkig nieuwjaar te wensen. Ik mag dan eindelijk diep onder de dekens en kan me terugtrekken, ik voel me wel schuldig dat wel weer wel, want een goede partner zou meegegaan uiteraard.
  
Èn dan word je wakker en staat er een heel nieuw jaar voor je en weer is er die die knoop in je buik want ja de wijze woorden en de plaatjes over hoe leuk het was komen weer voorbij. Blijkbaar vinden we het erg belangrijk om aan de buitenwereld te laten zien hoe goed het met je gaat en hoe gelukkig je bent en dat vaak tegen beter weten in. Oh ja ik heb daar ook een hele tijd aan mee gedaan, tot ik op een moment tegen mezelf zei ‘waar ben je toch in godsnaam mee bezig’ en ben daar toen onmiddellijk mee gestopt.
 
Vanmorgen vroeg stelde ik de vraag aan mezelf: Wat is dat toch Marion? En waarom ben je zo verdrietig? Toen viel het kwartje…….. Het is angst voor wat er komen gaat, ja echt angst. 365 lege oningevulde dagen, uhhh 365 nee nee dit jaar zijn het maar liefst 366 lege dagen. Het is net zoals een writers block, er ligt een lege pagina voor je en er zit heel veel in je hoofd maar je krijgt niets op papier. Dat is het gevoel maar dan 1.000.000 keer groter. Weer een jaar zonder mijn dierbare en het gemis met de pijn daarom. En ja weer een jaar dat ik waarschijnlijk een overlever ben van borstkanker en me daar schuldig over voel. Ik draag het iedere dag met me mee de vraag waarom ik wel een overlever ben en de ander niet. En toch de wereld draait maar door en door en ik draai mee.
 
Nu is mijn agenda zo goed als leeg, ik heb in 2019 keuzes gemaakt waardoor mijn agenda pas steeds op korte termijn ingevuld wordt. Het is niet te plannen, het komt of het komt niet maar ik heb daar geen enkele controle of invloed op. Die keuze heb ik gemaakt omdat het goed ging met wat ik was gaan doen, ik kan me nu inmiddels afscheidsbegeleider noemen. Ik heb de afgelopen maanden veel dankbaarheid gevoeld én het werd ook tegen me gezegd dat ik ze zo goed geholpen had en mijn steun en woorden zo belangrijk waren. Ik heb warmte gevoeld, ik ben omhelsd en ben veel geknuffeld. Ik heb daarom met mezelf afspraken gemaakt, hard gewerkt, geleerd, geluisterd én ik was er klaar voor, schouders eronder en hoppa. Maar nu zo aan een heel nieuw jaar voel ik die knoop, worstel ik van binnen en het heeft inmiddels mijn ziel bereikt. Nu moet ik weer de controle terug gaan nemen over mijn innerste ik en weer geloven in mezelf.
 
Dus toen ik mijzelf vanmorgen de vraag stelde ‘wat dat toch met me is’ heb tegen mezelf gezegd: Stop met die bewijsdrang Marion én stop met te denken dat je er alles aan moet doen om het die ander naar de zin te maken. Laat mensen die het beter denken te weten, of denken te weten wie jij bent en daarin ook nog eens geen blad voor de mond nemen, zijn wie ze zijn. Zij weten zeer zeker niet wie jij bent, ze geloven het alleen te weten meer niet. Ik heb tegen mezelf gezegd: Marion je moet echt stoppen met je zelf steeds maar weer te bewijzen, ben maar gewoon wie je bent.
 
En toen……...zo het niets kwam er voor het eerst die spreuk voorbij op de sociale media van #zinvol en dat is voor mij de eerste spreuk van de afgelopen maand waarvan ik voel dat die ook echt ZINVOL is.
 
Voor iedereen die dit gevoel kennen, die angstig zijn voor de 366 dagen die voor je staan. Voor diegene die weten dat ergens in die 366 dagen afscheid nemen een feit is, voor diegene die de 366 dagen verder moeten zonder hun geliefde, of voor diegene die een onzekere weg moeten begaan omdat ze ziek zijn: Ik hoop dat deze woorden ook iets met jullie doen.
 
Een gelukkig.................... NU!
 
Maak het klein dan is het beter te bewandelen. 
 
  
Marion Reefs
06 251 64 251
contact@marionreefs.nl