NOOIT MEER

Vrijdag 04 januari 2019

Hoe voelt, het ondergaan van een chemo? Ik moet eerlijk zeggen het is het zwaarste wat ik ooit in mijn leven heb ondergaan. Met mijn mannen en mijn artsten heb ik duidelijk afgesproken dat ik nooit meer aan de chemo ga, echt nooit. Uitgezaaide borstkanker is niet te genezen en een chemo zou dus alleen levens verlengd zijn. De chemo heeft al veel schade aangericht, dat wordt bij een tweede kuur alleen maar erger en dat wil ik niet meer.

Om te uit te leggen hoe het voelde en wat voor een impact het ook voor Leon heeft gehad ben ik teruggegaan in het moment. Ik  ben gaan schrijven hierover, hoe voelde het? en wat dacht ik?. Ik denk dat velen zich hierin zullen herkennen. Het is een heftige blog, maar tis zoals tis.

 

NOOIT MEER

Brrrrrrrrr verdomme ik voel me niet goed. Ik voel het water langs mijn lichaam lopen, lekker warm, een heerlijk bad, dat wel. In mijn ooghoek zie ik Leon staan, hij houdt me goed in de gaten. De ruimte is lekker warm, de verwarming staat aan. Leon denkt ook overal aan, als ik hem nu toch niet had……………. pfffff niet aan denken. Ik ben als een baby, kan niet voor mezelf zorgen en maak van binnen flinke ruzie met me zelf. Ik voel Leon’s handen door mijn haren, liefdevol wast hij mijn haren en zegt dan dat het tijd is om uit bad te komen……..maar hoe? Ik weet echt niet hoe ik dat moet doen. Mijn lijf wil niet en Leon gebruikt al zijn kracht om me uit bad te krijgen. Hij tilt me op de stoel en begint me zorgzaam af te drogen, de handdoek is lekker warm, die heeft hij van tevoren al op de verwarming gelegd samen met mijn kleren.  Ik voel me nog beroerder worden en glij langzaam weg, weg van de pijn, van de wereld en alle ellende……. Ik trek dit niet meer. Langzaam, heel langzaam glij ik weg en voel me heerlijk, geen pijn niets.

Verdomme wat nu, wie roept mijn naam……jaaaaaha ik ben hier laat me nu maar met rust. Huh……wie roept mij daar en waarom, zit toch niet zo aan me te trekken en te duwen?  Neeeee laat me, laat me met rust het is zo lekker hier. Au pijn, ga weg laat me……. Ojee ik ben misselijk en kan niet zitten, ik probeer het wel maar lukt niet. Er wordt aan mij getrokken, ik voel dat iemand aan mijn benen zit en iets over mijn voeten probeert te schuiven, ga weg. Kom even staan hoor ik, maar mijn benen willen niet het lukt me niet. Ik word omhooggetild en voel iets onhandig langs benen glijden en dan over mijn billen. Oh gelukkig daar is de stoel ik kan weer zitten, gelukkig want ik ben kapot ik kan niet meer. Maar wat nu weer, er glijdt iets over mijn hoofd, mmmmmm zacht en warm dat wel. Kom geef me je arm hoor ik, maar mijn armen zijn ook slap en ik krijg ze niet omhoog. Mijn arm wordt langzaam door een mouw geschoven en floep daar schiet mijn arm door het armsgat, dan pakt hij mijn andere arm. Au…… wat nu weer? Ik voel iets door mijn haren gaan, het is de borstel. Leon borstelt mijn haren dat is niet fijn, maar al snel voel en ruik ik dat er een heerlijke crème op mijn gezicht wordt gesmeerd.

Mmmmm wel lekker warm hier maar ik ben zo slap, hoe kom ik in godsnaam van deze stoel af. Ik ben nog in de badkamer en zal toch weer naar mijn plekje moeten, maar ik weet echt niet hoe. Kom zegt Leon ik help je, hij praat zorgzaam en tilt me op. Langzaam gearmd in de armen van mijn lief loop ik met hem naar de kamer. Ik voel zijn bezorgdheid en ik schaam me dat ik me als een baby moet laten helpen. Hij legt me in mijn hoekje op de bank en langzaam voel ik een warme deken over mij heen glijden. Ik voel me zo machteloos, hulpeloos en een boosheid komt over me heen. Ik wil dit niet meer, dit is de laatste chemo geweest echt ik wil niet meer. Alsjeblief zeg me dat ik mag stoppen Leon, hoor ik me zeggen ik trek dit niet meer……. alsjeblief. Ik hoor zijn woorden…….. nee je mag niet stoppen dat vind ik niet goed. Kom doe je ogen dicht en probeer te slapen, straks gaat alles beter.