VALKUIL

Zaterdag 13 oktober 2018
We hebben ze allemaal wel valkuil of valkuilen. Ik heb er ook en in plaats van dat ik me heb beschermd daarvoor heb ik ze omzeild, want mijn ‘zwakte’ tonen dat heb ik niet geleerd. Ik kan ze benoemen maar dat doe ik niet, één ervan wel en dat is de borstkanker. Ik ben braaf aan de behandelingen begonnen en oh ja ik had zwarte dagen maar ik moest door. Er was geen ziektewet voor mij, er moest gewerkt worden. De mensen om me heen hebben wel wat zwakke momenten gezien, maar dat was even en weer door. Na de sluiting van de winkels zat ik nog volop in de behandelingen, maar er moest brood op de plank……….. en door.

Maar ik heb de grootste valkuil zelf gegraven een hele diepe, een echte hele diepe. De kuil werd een put een hele mooie put. De wanden heb ik mooi afgewerkt, gladgestreken en een mooi kleurtje gegeven. Mensen die mij echt kende hebben het vaak gezegd, denk je ook aan jezelf. Ze hebben hoofdschuddend alles aangezien, maar ik ging door en dacht dat het goed voor me was. De zijkanten werden gladder en gladder, ik kon er niet meer uit. Oh ja ik heb geroepen, maar dat was roepen in de woestijn. De wanhoop en de onmacht die ik voelde kon ik niet verwoorden, het kwam in ieder geval niet over. De zijkanten van de put werden zo glad dat ik de bovenkant niet meer kon bereiken en toen donderde de bodem er ook nog eens onderuit en ben ik heel diep gevallen. Er zijn enkele mensen die deze paniek mee hebben gemaakt en zijn zich rot geschrokken. De echte mensen om heen staan er nu ondanks dat ik ze een tijd niet heb gehoord, ze gooien touwen naar beneden en houden de uiteinde stevig vast. Ze dragen ladders aan, maar deze bereiken de plek niet waar ik zit. De touwen die me bereiken probeer ik te beklimmen, maar de rand die heb ik nog niet bereikt.

Als mensen me nu zien lopen zullen ze het niet zien, de Marion die probeert uit de put te klimmen. Ik zal blijven zeggen dat het goed met me gaat en zoals ze allemaal zeggen ‘je ziet er goed uit’ en dan glimlach ik. Maar de mensen dicht om me heen en die me écht kennen weten wel anders. Ik blijf werken want ik moet mij richten op de toekomst, want ja tot nu toe ziet het er naar uit dat de kanker mij goed gezind is en achteroverleunen in geen optie. Er moet brood op de plank, als ik toegeef dan is er geen uitkeringsvangnet. Maar in mijn bedrijf voel ik me ook goed, als ik mensen kan helpen en dat vaak alleen maar door dat ze gehoord worden. Het naar ze luisteren en zoeken naar oplossingen, maar soms zijn er geen oplossingen en is luisteren al genoeg. Ik ben dankbaar dat ik dit mag doen en ook ben steeds verbaasd als ze zeggen dat het ze zo geholpen heeft. Daarin ben ik de Marion die wil wil zijn, puur.

Er zijn heel veel vrouwen die zeggen, dat ze uit mijn puurheid over mijn ziekte herkenning voelen. Ja er zijn er die zelfs zeggen dat ik ze help met het schrijven erover, dat wil ik ook zo graag blijven doen maar er is steeds een drempel en een stemmetje dat zegt dat ik dat niet meer mag doen.  Mijn lezing afgelopen week bij de vrouwen van nu over BORSTENPRAAT ging zo goed en ik heb er zoveel respons over gekregen. Maar ik voel me als een dief in het donker en durf daar niet mee naar buiten, heb mijn naam overal weg laten wissen want ik ben niet belangrijk.

Ik voel me schuldig, héél erg schuldig. Ik voel me schuldig naar de mensen om me heen die ik al heel lang ken, die écht weten wie Marion is en dat ik ze niet heb gehoord. Die mensen die steeds tegen me gezegd hebben dat ik meer aan mezelf moet denken, dat ik niet dat hoefde te doen wat ik deed. Die mensen die zich oprecht zorgen om me hebben gemaakt. Nadat deze week de bodem van de put wegzakte zeg ik alleen nog maar sorry, sorry dat ik jullie verwaarloosd heb en niet naar jullie geluisterd heb. Ze zeggen dan dat ik geen sorry hoeft te zeggen en dat ik er mag zijn, maar zo voelt het niet vanbinnen. Binnen thuis in mijn veilige thuis, huil ik zoveel tranen die ik nooit heb laten gaan. En daar staan ze weer, de mensen die me écht kennen en me met alle macht proberen om me naar boven te krijgen. Ze zeggen dat ik er mag zijn en door moet gaan waar ik mee bezig was, maar ik probeer zo onzichtbaar mogelijk buiten rond te lopen omdat ik me schaam om wie ik ben. Mijn verwerking zat hem in míjn verhaal en dat verhaal waar ik zoveel mensen mee bereikte de blog en nu de lezing het brengt me kracht. Dat is nog steeds een stukje wat ik wil maar nu moet ik nog écht kiezen voor mezelf voordat ik hiermee verder kan.

Het tweede stemmetje in mij, ik had er nog veel meer hoor maar die heb ik weten te bezweren in mijn therapiesessies, maar dat tweede stemmetje zit nog steeds te duwen. Dat stemmetje weet mij nog steeds te bereiken, dat stemmetje dat zegt: Wie denk je wel dat je bent? Waarom is de kanker nog niet verder in jou gekropen? Je moet je schamen? Wat doe je allemaal? Denk je nu echt dat je er een ander mee helpt? Je bent niet belangrijk Marion, je bent echt niet belangrijk. Je doet er echt niet toe, stop maar met alles waar je mee bezig bent dat is het beste, voor iedereen. Dat stemmetje daar moet ik nog hard aan werken, dat die geen ingang meer in mij krijgt.

Ik probeer eruit te klimmen, uit die put doe, ik doe echt mijn stinkende best haal echt veel voldoening uit de mensen die ik nu help en dat doe ik met heel mijn hart. Dat blijf ik doen en ik denk dat dit me helpt om de rand van de put te bereiken.