EEEN ZIEKTE DIE FACEBOOK HEET

Donderdag 13 december 2018
Facebook wat een fantastisch medium, Mark Zuckerberg is er erg rijk mee geworden. Maar facebook heeft vele gezichten, het kan je behoorlijk schaden. Facebook kan mensen bij elkaar brengen, maar facebook kan ook mensen kapot maken. Als we blij zijn plaatsen we het erop, maar ook als we het ergens niet mee eens zijn maken we dat net zo makkelijk duidelijk aan de ander én dat soms zonder enige rem. Er wordt gepest via dit medium, maar de schone schijn of de buitenkant zoals ik dat noem, oh jee oh jee dat zien we ook veel voorbijkomen.

Ernstig ziek zijn is een heel eenzaam proces, daar heb ik al vaker een blog over geschreven. Je hebt veel tijd om te denken en dat gaat al snel over naar piekeren. Wat ga je doen als je aan je bed of bank gekluisterd bent?  Netflix dat is wel een mooie tijdsdoder maar facebook ook. De telefoon zat bijna 24 uur aan me vastgeplakt, facebook stond constant open en ik volgde werkelijk de meest krankzinnige dingen. De telefoon ging overal mee naar toe, de telefoon was een verbinding met de buitenwereld.. Ik deelde veel over mezelf in die tijd en wat me opvalt als ik mijn eigen berichten terugkijk, veel berichten waarin ik liet zien hoe gezegend en dankbaar ik was. Wat je op mijn facebook zag? De Marion met een masker op en oh ja ik geloofde zelf dat ik het was, maar nu weet ik dat ik veel maskers had. Mijn blog dat deed ik anders want ik wist dat als ik het verhaal in z’n geheel op facebook zou zetten, iedereen het dan ongevraagd in zijn of haar zgn. strot geduwd zouden krijgen en dat wilde ik niet. Ik wilde dat de mensen die mijn blog zouden lezen dit deden omdat ze het ook graag wilde, niet omdat het gewoon voorbij kwam. Daarom plaatste en plaats ik mijn blog op mijn website, ik meld wel op facebook dat er weer een nieuwe blog op de website staat. Iedereen moet dan bewust naar mijn website om de blog te lezen.

Tijdens mij ziekteproces raakte ik langzaam maar zeker verslaafd aan Facebook, echt op een gegeven moment kon ik niet meer zonder. Ik reageerde te pas en te onpas op andere berichten, mijn ergernissen zette ik erop maar ook dat ik zo een gezegend persoon was. Ik was heel goed om de schone schijn op te houden, dat zie ik nu wel.  Ik werd getriggerd door berichten van andere, steeds meer zoog Facebook me op en ja ik was verslaafd en langzaam werd ik ziek van Facebook. Ja echt ziek, dit medium zorgde ervoor dat ik niet meer kon loslaten en me bezighield met zaken waar ik me helemaal niet mee bezig zou hoeven te houden. Steeds meer ging ik de ‘nepheid’ zien van Facebook, langzaam zag ik het kwade wat Facebook ook kan zijn. Ik ging inzien dat Facebook me meer pijn deed en sommige berichten me diep in mijn ziel raakte en kwetste. Het is er langzaam, echt heel langzaam ingeslopen, ik werd ’s ochtends wakker en het eerste wat ik deed was kijken op Facebook. Ik hield de buitenwereld in de gaten, maar ik werd zelf ook in de gaten gehouden. Als ik iets plaatste kreeg ik vaak vragen zoals:  gaat het wel goed met je? of wat ben je toch een dappere vrouw?  och wat heb je toch een mooi gezin en ga zo maar door.  Als ik nu terugkijk dan verbaas ik me erover wat ik allemaal geplaatst heb. Sjonge jonge waar ben ik mee bezig geweest, moest ik nu echt aan de buitenwereld laten zien wat ik heb laten zien? Moest ik echt laten zien dat ik aan iemand dacht? Moest ik laten zien dat ik verdrietig was of blij? Moest ik echt laten zien dat ik zo’n lieve vriendinnetjes had en dat ik zo van mijn kinderen of man hou? Moest ik echt laten zien dat ik fantastische vakanties had? Of moest ik mijn dankbaarheid laten zien via Facebook? Nou blijkbaar wel, want ik deed het steeds maar weer. Nu kijk ik soms met schaamte terug naar mijn eigen berichten en denk ik ‘mag ik een bakje’……. 
 
Op een gegeven moment werd ik in de gaten gehouden, werkelijk binnen 2 á 3 minuten kreeg ik een reactie en commentaar op dat wat ik geplaatst had en dat werd de ommekeer. Als ik iets plaatste, privé of zakelijk, bonsde mijn hart in mijn keel want ik wist dat ik er meteen op afgerekend werd. Echt ik kon het niet meer aan, het maakte me van streek en dat moest stoppen. Ik heb toen van de ene op de andere dag me privé van Facebook gehaald en iedereen ‘ontvriend’. Nou dat was een dingetje, ik was blij en verdrietig tegelijk. Ik was er eigenlijk best wel trots op dat ik deze stap genomen heb, maar ben ook wel geschrokken wat Facebook met me heeft gedaan. Doordat ik iedereen ‘ontvriend’ heb kan ik ook niet meer zien wat de ander doet, maar soms komt het toch tot me. Zijn er berichten die betrekking hebben op mij dan komt het toch wel tot me. Van de ene kant wil ik dat ook graag maar de andere kant denk ik wel eens ‘wist ik het maar niet’.

Facebook heeft mensen tot me gebracht maar Facebook heeft ook mensen van mij verwijderd en dat omdat ze, waarschijnlijk niet zo bedoeld, me enorm pijn hebben gedaan met berichten en me diep echt heel diep in mijn ziel hebben geraakt. Mijn jaren van ziek zijn heeft ook voor een verslaving gezorgd, een verslaving aan Facebook en daarvan genezen is nog niet zo gemakkelijk maar het brengt wel rust.