BETER EEN GOEDE BUUR DAN EEN VERRE VRIEND

Vrijdag 21 december 2018

Ze is al meer dan 21 jaar mijn buuf en nu gaat ze verhuizen. Dat is toch een vreemde situatie het is zo vertrouwd, ze is mijn buuf en dat gaat nu veranderen. Niet dat ze ver weg gaat, oh nee ze gaat maar een paar straten verder en dat betekent hier in een klein dorp niets. Toch voelt dat niet zo, het voelt alsof we een periode afsluiten. Wat hebben we veel samen doorgemaakt, mooie momenten maar ook verdrietige. Als de een van ons er even doorheen zat dan troostte we elkaar. We konden en kunnen alles zeggen, ook als het niet voor andere oren bestemd was. We wisten dat het niet verder ging, we vertrouwde elkaar en doen dat nog. Onze kinderen groeide samen op, we vingen ze voor elkaar op. Onze ogen en oren stonden open, ook voor elkaars kinderen. Was er iets wat we gehoord of gezien hadden, dan vertelde we dat elkaar. Niet met een wijzend vingertje, nee dat deden we omdat ook elkaars kinderen erg belangrijk waren voor ons beide. Tussen de middag kroketjes bakken als we de kinderen uit school hadden gehaald, oppassen als het even nodig was, het kon allemaal. Oh ja we hebben ook wel eens wat dingetjes gehad, dat gebeurt in iedere goede relatie. Maar ik kan zeggen dat ik een buuf heb uit duizenden, dat gun je iedereen.

En wat stond ze er toen ik ernstig ziek werd, ik kan niet genoeg in woorden brengen wat ze voor mij betekende in deze periode. Ik kon en kan echt ja echt alles tegen haar zeggen, ze liet haar tranen zien omdat ze verdriet had om mij en dat ontroerde me. Ik was altijd klant bij haar in haar kapsalon en zij was het dan ook die mijn haren knipte tijdens mijn chemo voordat ze uit gingen vallen. Ze ging met mij mee om een pruik uit te zoeken, want zij weet als geen ander wat bij mij past. Maar het aller ja echt het allerfijnste: ze was er op de ‘zwarte maandagen’. De maandag ná de chemo dan was ik zo ziek dan kon ik geen enkele prikkel verdragen. Z ij kwam dan bij mij op bed liggen en hield in het donker mijn hand vast. Dat was zo fijn, niet praten maar gewoon bij me liggen en iemand die mijn hand vasthield. Die maandag kookte ze ook voor mijn mannen, altijd kwam ze met een grote pan eten. Ze noemt het niets, dat wat ze heeft gedaan tijdens deze periode. Ik noem het alles, de band was al sterk maar dat heeft het nog sterker gemaakt.

En nu, nu gaat ze verhuizen. We pinken al af en toe een traantje weg en worden we emotioneel om de gedachte eraan. Morgen gaan we voor de laatste keer een lekker glas wijn drinken in hun ‘oude’ huis en geloof me we hebben al heel wat glazen samen gedronken daar bij haar in huis of in ons huis. De laatste borrel bij mijn buuf aan de Grotestraat, want over enkel dagen zal ze officieel niet meer mijn buuf zijn. Ik zal haar altijd mijn buuf blijven noemen, ik zou ook vriendin kunnen zeggen want dat is ze ook. Maar voor mij blijft ze altijd mijn buuf, José van Bree en dat zal nooit veranderen.

Beter een goede buur dan een verre vriend, dit is een spreekwoord wat klopt als een bus. Ik gun iedereen die ziek is, eenzaam of verdrietig een buuf zoals ik heb want dan heb je elkaar het meeste nodig.