GEWOON MARION

Woensdag 26 september 2018
Er is veel gebeurd, de laatste jaren in mijn leven en dat heeft de grond onder mijn voeten flink doen wankelen. Ik kreeg borstkanker, ontzettend veel steun en troostende woorden. Het was overweldigend hoeveel mensen met ons meeleefde, ik zeg met nadruk ons want kanker heb je niet alleen. Mensen vonden me dapper, een sterke vrouw en ja zelfs een powervrouw.  Ik was dat niet gewend, had mezelf niet zo hoog staan en complimenten ontvangen was voor mij altijd wel een dingetje.  Ik wuifde dat vaak weg, met ‘tja tis zoals tis’, niets aan te veranderen…………en door.

Met het oprichten van de Pinkmama, kreeg mijn ziekte ook een doel zodat het niet voor niets is geweest. Het doel: regie houden als je ziek bent, zelf het stuur in de handen nemen en af en toe ook eens op die rem trappen, want dat kan.  Met het oprichten kwam er ineens ook heel veel publiciteit om de persoon Marion. Anders dan veel mensen denken is dat voor mij heel lastig. Ik sta niet graag in het middelpunt had het daar ook heel moeilijk mee, maar al die publiciteit zou ons zeker verder helpen. Het ziet er misschien uit alsof ik geniet van aandacht, maar ik voel me daar enorm onzeker over. Pinkmama is een mooie stichting, ik ben trots op ‘ons’ notebook wat we samen hebben gerealiseerd. WE mag met hoofdletters want we hebben het samen gedaan, met alle Pinkmamas en dat was niet 1.2.3. gerealiseerd. De inhoud dat is wel echt totaal Marlies en Marion, de inhoud en dat wat wij denken wat een lotgenoot kan helpen is ontstaan uit onze ervaring. Voor mij staat Pinkmama voor alle vrouwen met borstkanker en hun naasten. We zijn nu ruim een jaar verder sinds de oprichting en wat is het allemaal ontzettend snel gegaan, zo snel dat het mij voorbij gehold is. Ik heb mezelf aan de kant geschoven en dat heeft zijn tol gekost, ik heb het nu los gelaten mijn lichaam heeft me teruggefloten. Ik merk dat ik het verwerken van mijn eigen ‘ziek zijn’ door dit alles geen tijd en aandacht heb gegeven. Velen hebben mij hiervoor gewaarschuwd, maar ik dacht dat ik de hele wereld aan kon. Ik hoor nu van mensen om me heen dat ze dit wel hadden zien aankomen, dat ik een rol aan had genomen. Met het loslaten hoop ik dat de Pinkmama verder gaat uitgroeien door de inbreng van lotgenoten en dat deze vrouwen zich ook laten horen. Ik spreek heel veel lotgenoten, deels door mijn blog maar ook door de Pinkmama. Ik luister en hoor hun verhaal, voor hun is het fijn dat ik dezelfde taal spreek, de worsteling die ze doorstaan of hebben doorstaan. Maar de ziekte blijft hun ziekte, ieder ervaart en voelt het op zijn of haar eigen manier. Met al die ervaringen kan de stichting alleen maar groeien en dat moet ook, dus vrouwen laat je horen. Er staan topvrouwen achter de stichting, die er alles aan doen om de stichting verder te brengen en ik laat het aan hen over. Wat ook een hele stap is die ik genomen heb: ik ben privé uit alle social media gegaan en dat schept behoorlijk veel rust. Ik ben weer teruggegaan in de luwte waar ik zo naar verlang en oh zo nodig heb. Vanaf nu ben ik weer gewoon Marion Reefs-Fransen, partner van Leon, moeder van Tim en Luc en eigenaar van het bedrijf Marion Reefs.

Ik kijk steeds meer terug naar de Marion van vóór de ziekte borstkanker, wie was die Marion? Maar ook: Wie was Marion tijdens de ziekte borstkanker? En wie is de Marion die nu verder gaat met haar ‘gewone’ leven? Het gewone leven, kan dat nog? Het zal niet makkelijk zijn als je de hoofdrolspeelster van je eigen toneelstuk bent geweest. Nu moet het doek van het toneelstuk vallen en ga ik weer over tot mijn leven.  Het KWF (kankerbestrijdingsfonds) heeft een campagne wat me enorm raakte. Een fotograaf ging met een (ex) kankerpatiënt terug naar één foto moment van vóór de kanker (zie de link hier bijgevoegd), de foto werd opnieuw gemaakt in dezelfde setting met dezelfde mensen en kleding. Dat wilde ik ook, terug naar dat moment waar ik me ‘Marion’ voelde. Voor mij was hét moment dat mijn bedrijfsfoto werd gemaakt en dat is alweer 4 jaar geleden. Dat moment in 2014 was de stap naar een nieuwe uitdaging waar ik ontzettend veel zin en energie in had. Na een intensief coaching traject was ik gekomen tot mijn nieuwe bedrijf, ik wist wat ik wilde gaan doen zeker tot aan mijn pensioen en mijn bedrijf kreeg de naam ‘Marion Reefs’. Ik startte met de opleiding stervensbegeleiding en had precies voor ogen wat ik wilde met mijn nieuwe bedrijf. Voor de website werden foto’s gemaakt door Anne de Hoog. Ik ging en ga niet graag op de foto, maar Anne stelde me enorm op mijn gemak en daar kwam een foto uit waar ik mezelf in herkende. Mijn plannen kregen net vorm toen de borstkanker om de hoek kwam kijken. Deze achtbaan heb ik beschreven in mijn blog en als ik het teruglees is het soms net of ik het verhaal van een ander lees, het leest als een spannend boek waarin ik de hoofdrol heb. Ik heb nu Anne weer gevraagd om terug te gaan naar diezelfde plek voor eenzelfde soort foto, net zoals in het filmpje van het KWF.  Maar die plek was veranderd het bankje was net twee weken geleden weggehaald.  Is dat toeval? Voor mij voelt het als een teken van boven, een teken om niet terug te gaan in de tijd maar vooral vooruit te kijken. We zijn naar een ander bankje gegaan, heb andere kleren aan gedaan en het resultaat van 2014 en nu in 2018 zie je hier bijgevoegd. Nu hebben we eenzelfde soort foto, maar dan op een nieuw bankje met een heel andere Marion.

Een andere Marion dat kan ik wel zeggen, de rugzak heeft me gevormd tot de vrouw die ik nu ben. Na enorme hectische jaren en een laatste jaar waarin ik veel in de spotlight heb gestaan, ga ik nu weer terug in de luwte en me volledig concentreren op Marion als partner, moeder en op mijn bedrijf. Ik ben uit het toneelstuk gestapt regelrecht in het echte leven, weg dat masker. De spreuk die ik hierbij in gedachten hou: ‘Ben jezelf er zijn al andere genoeg’.

LEZING BORSTEN PRAAT:
 

Door de borstkanker en amputatie van beide borsten heb ik een andere kijk op borsten. Ik ben veel gaan lezen en heb op internet veel opgezocht. Wat zijn borsten? Hoe denken pubermeisjes, jongvolwassen en volwassenen over borsten? Hoe denken mannen over borsten? Er ging een deur voor me open. Er zijn maar weinig vrouwen tevreden over hun borsten, hoe komt dat? Wat is het ideaalbeeld. Een ding is zeker, plastische chirurgen varen er wel bij. Dat heeft mij gebracht tot de lezing BORSTEN PRAAT, ik wil het met publiek gewoon een kletsen over borsten. Met de nodige zelfspot en humor ga ik van het krijgen van borsten, naar het ouder worden met borsten. Ook dat borsten ziek kunnen worden, of dat je bang bent dat er wat mis is met je borsten het komt allemaal aan de orde. Interactief samen met het publiek, sjonge wat zijn er vele meningen, gedachtes en woorden over borsten. BORSTEN PRAAT is niet alleen voor vrouwen oh nee ik denk dat mannen er ook wel wat uit kunnen halen, het wordt in ieder geval geen saaie avond.

BEDRIJF MARION REEFS:

Ik heb al heel wat mensen mogen helpen en dat op verschillend gebied, bij ziekte, overlijden of om mensen verder te helpen in een moeilijke situatie die door organisaties van het kastje naar de muur werden gestuurd. Ik sta ik pal achter de mensen die mijn hulp inschakelen, ik zal ervoor waken dat ze zelf regie in handen hebben en dat er naar ze geluisterd wordt. Ik ga voor 300%, laat me niet te snel uit het veld slaan om hun belang voorop te stellen. De mensen die ik al geholpen heb weten dat ook en zullen dit ook beamen; Marion Reefs kun je vertrouwen, ze zal naar jou luisteren en ze zal je daar helpen waar het nodig is.

UITVAARTSPREKER:

Ik heb altijd al vol bewondering geluisterd naar uitvaartsprekers, dat ze de juiste toon vonden bij een afscheid. Een ‘goed’ afscheid helpt zo in de verwerking en daar kan ik persoonlijk over mee praten. Wat is dat bijzonder als je het vertrouwen krijgt en je gevraagd wordt om het leven van de overledene in woord te mogen brengen. Dat was wat ik al heel lang koesterde, ik heb vaak gedacht; dat wil ik ook. Maar ik wist ook dat dit je  niet zomaar eventjes gaat doen, je komt op een bijzonder intiem en emotioneel moment in het leven van mensen. Ik heb al veel afscheid moeten nemen van naasten en het is niet makkelijk om iemand jouw emoties toe te vertrouwen. Nu na de opleiding stervensbegeleiding, dat ik de ziekte borstkanker heb overwonnen, gesprekken gevoerd met ervaren uitvaartsprekers en nog verschillende specifieke trainingen gevolgd heb (en nog ga volgen), zal ik vereerd zijn als ik de kans krijgt om het leven van de overledenen te vertalen in een passend levensverhaal.

IEDER MENS IS UNIEK en daar hoort een passend afscheid bij. Dat afscheid wil ik graag samen met de nabestaande realiseren, een afscheid wat hoort bij de persoon die de overledene was. Ik zal luisteren, wie was hij of zij? Wat maakte hem of haar zo bijzonder? En wat heeft hij of zij betekend? Hieruit komen stapels verhalen en dat zijn de bouwstenen voor een uniek, persoonlijk afscheid.  

Marion Reefs uitvaartspreekster/ceremoniemeester
ondersteuning bij ziekte en afscheid
www.marionreefs.nl
contact@marionreefs.nl
06-25164251

informatie lezing: https://www.facebook.com/borstenpraat/