MIJMEREN

Maandag 03 augustus 2020
Mijmeren ik vind het een prachtig woord, het woord doet iets met mij. In de dikke van dalen staat: ‘in gedachten verzonken zijn’. Ik mijmer veel, jaren geleden zou ik het ‘piekeren’ noemen. Maar nu dekt het woord ‘mijmeren’ meer de lading.

Ik weet niet hoe dat met andere gaat maar mijn hoofd gaat meteen op aan bij het ontwaken en weer uit als ik in slaap val. Althans dat is ook weer niet helemaal waar want ’s nachts speelt zich er ook veel in mijn hoofd af.

Ik vind het heerlijk om op mijn werkkamer te zitten en alles wat ik ‘mijmer’ op papier te zetten. Of te creëren al ‘mijmerend’ mijn plannen zichtbaar maken. ‘Mijmeren ’als ik me verdrietig voel, waar komt dat vandaan? In mijn werkkamer ben ik omringd door foto’s van ons eigen gezin, maar ook van mijn broer die ik zo ontzettend mis. Foto’s van vroeger toen ik klein was en foto’s van mijn vader en moeder. Mijn gedachtes gaan dan alle kanten op, het liefst ‘mijmer’ ik met muziek via spotify en op hoog volume.

Ik ‘mijmer’ over alles wat er zich op dit moment in mijn leven afspeelt en dat gaat bijna altijd gepaard met de vraag ‘waarom’. Daarmee maak ik het mezelf niet echt gemakkelijk, want antwoorden op deze vraag zijn er lang niet altijd.

Als ik een afscheid begeleid ‘mijmer’ ik ook, alleen zo kan voor mij het levensverhaal tot stand komen. Ik heb de foto’s van de overledene en langzaam maar zeker krijgt zijn of haar verhaal vorm. Ik begin met de foto’s daar maak ik een presentatie van en plaats de muziek eronder. Is het klaar dan ga ik het testen en zing ik meestal uit volle borst met de muziek mee en ga ik in gedachte, dan begint voor mij het ‘mijmeren’. De foto’s, de muziek en de verhalen van de nabestaande nemen me mee in het levensverhaal van de overledene en langzaam maar zeker krijgt het dan vorm op papier. Het geeft me altijd zo’n goed gevoel als het zover af is en ik voel dat ik de juiste toon te pakken heb. Maar dan wordt het spannend voor mij, want dan stuur ik het verhaal eerst naar de nabestaande, de fotopresentatie hebben ze dan al gezien. Het moment dat ik van de nabestaande een terugkoppeling krijg dat het ze raakt, dan is het voor mij pas goed en kan ik langzaam weer gaan loslaten.

Zo blijf ik heerlijk ‘mijmeren’, ook weet ik wel dat het soms toch meer piekeren is en zegt mijn omgeving dat het nergens voor nodig is. Voor mij is het ‘mijmeren’ want met dat woord kleuren al mijn gedachtes toch veel mooier.