DIE HAND

Woensdag 01 juli 2020
Die hand als welkom, die hand van hallo en fijn dat je er bent. Die hand van aangenaam kennis te maken. We waren er zo aan gewend.  Het was zo normaal om elkaar een hand geven, het hoort bij het beleefd zijn. Die hand was zoiets kleins en zo normaal, maar oh wat mis ik die. Mensen zeggen dat ik non-verbaal heel veel laat zien en bij een afscheid krijg ik vaak te horen dat je aan me kunt zien dat ik enorm betrokken ben en dat vind ik fijn om te horen want ja dat ben ik. In een korte tijd bouw ik een band op met de nabestaande en ben er voor de volle 100% voor ze.

Toch die hand doet nog zoveel meer, elkaar de hand geven maakt het minder afstandelijk. De manier waarop je een hand geeft is al belangrijk. De eerste ontmoeting met de nabestaande is voor hen maar ook voor mij spannend. Voor hen omdat het heel belangrijk is dat het meteen goed voelt dat ik ze vertrouwen geef en dat ik er echt voor ze ben. Voor mij is daarom die eerste ontmoeting ook spannend. Een hand kan daar zeker het verschil in maken, dat verkleint al meteen de afstand. Ik geef iedereen rustig een hand stel me voor en condoleer ze met het verlies. Daarna blijf ik nog even staan en maak een praatje met ze voordat we aan tafel gaan. Ik laat de nabestaande even aftasten wie er voor hun staat, meestal vertellen ze dan even in het kort wat er toch al in die korte tijd gebeurd is.

Als we dan gaan zitten merk je al dat er iets van hun schouders is afgevallen, de spanning is al deels weg. Vaak zeggen de nabestaande het zelf al ‘oh gelukkig het voelt goed’ met een grote zucht  er achteraan want tja er stapt toch een vreemde binnen op een heel kwetsbaar moment.  Ik zeg altijd dat dit ook belangrijk is, dat het goed voelt. Ik moet ‘passen’ in dat wat zij voor ogen hebben bij het afscheid en bij wie zij zijn. Ik druk ze ook altijd op het hart dat ze het niet tegen mij hoeven te zeggen maar wel tegen de uitvaartverzorgster als het niet goed voelt. Het is te belangrijk, je kunt het maar één keer doen en dat moet ‘goed’ zijn. Ik heb het nog niet meegemaakt, maar ik benadruk steeds dat het belangrijk is en mij kwets je daar niet mee want het gaat om hen en niet om mij.

Maar wat mis ik die hand in het hele proces van begeleiden, van de eerste ontmoeting tot aan het afscheid nemen. Als je bij de nabestaande aan tafel zit even mijn hand op de hand van de ander leggen als ze het moeilijk hebben. Of de hand op de schouder, het geeft rust het haalt ook de haast weg. Met die hand geef ik aan dat je tijd kunt nemen en dat verdriet er mag zijn, laat de spanning  los ik heb de tijd. 

‘Gewoon een hand’ doet zoveel het geeft troost en ik weet dat als geen ander. Bij deze blog staat een foto van twee handen die elkaar vasthouden. Het zijn de handen van mij en mijn allusie ten tijde dat ik ziek was, haar handen hebben mijn hele leven zoveel geborgenheid gegeven. Haar handen hebben me aangemoedigd, getroost, pijn verzacht, haar handen waren en zijn er altijd. Oh ja met die hand kwam ook wel eens een wijzend vingertje als ik het nodig had, maar die hand was altijd zacht en bemoedigend voor mij.  Haar handen hebben voor mij gezorgd en hebben me een duwtje gegeven als het nodig was, maar zeker ook tegengehouden als ik te hard ging. Haar handen hebben me mede gevormd tot wie ik ben. Ik ben *Marion Jebbink enorm dankbaar dat ze dit moment heeft vastgelegd zonder dat we dit in de gaten hadden. Deze foto laat zoveel meer zien dan twee handen alleen en wat ik in woorden zou kunnen overbrengen.

Ik las vanochtend in de krant dat het elkaar hand geven wel terug zou komen maar het kussen niet meer zo makkelijk. Nou godzijdank geef mij die hand maar, een hand zegt vaak veel meer dan dat woorden en zeer zeker de kusjes kunnen doen.
 

* Marion Jebbink is rouwfotografe, ik heb haar leren kennen toen ik de stoute schoenen had aangetrokken om met mijn loopbaan een andere weg in te gaan slaan. Er was een klik en we leerde elkaar beter kennen, we hadden dezelfde denkwijze. Zij heeft mijn hele ziekteproces gefotografeerd en zo mij mee laten kijken van de andere kant en daar ben ik haar tot op de dag van vandaag enorm dankbaar voor. Kijk eens op haar website www.marionjebbink.nl