UHHHHHH

Zondag 05 april 2020
Uhhhhhhh..........dat was eigenlijk alles wat ik kon zeggen toen mijn schoondochter Moniek vroeg of ik nu ook tot de risicogroep behoor van het corona virus. Ik haalde mijn schouders op en we gingen weer verder. Later vroeg mijn zoon Tim dit ook en zei ik ‘ja dat weet ik niet Tim maar wat kan ik anders doen als dat ik nu doe’. Maar afgelopen maandag kwam het met een schok binnen. Ik begeleid nu afscheidsdiensten van mensen die overleden zijn aan het coronavirus of verdacht erop. Met al mijn collega’s zetten we alles op alles om de nabestaanden te ondersteunen en dat zo veilig mogelijk. Ik sta heel dicht bij het verdriet wat er is, het is ook hartverscheurend hoe iedereen afscheid moet nemen. Al weken niet bij je dierbare kunnen zijn i.v.m. de dreiging en dan afscheid moeten nemen omdat de behandelingen niet aanslaan en dan beperkt zijn in de afscheidsdienst, het geeft zoveel verdriet.

Ik merk dat we met z’n allen onder druk staan, alle collega’s in de branche en het grijpt ons enorm aan wat er allemaal gebeurt. Ik zie wat het doet met iedereen, zelfs de collega’s die het vak al heel lang uitvoeren. Ik hoor van mijn collega’s, die overledenen verzorgen, dat overledenen die beademd zijn zo opgeblazen zijn door het vocht en daarom soms een extra grote kist nodig hebben. De overledenen zijn soms ook bijna onherkenbaar doordat wat de beademing met ze gedaan heeft. Het laat ons allemaal niet koud, we worden er verdrietig van en soms laten we ook bij elkaar een traantje gaan.

Ik weet wat ik nu ga schrijven misschien voor sommige confronterend zal zijn én misschien schokt het ook, maar ‘Tis wat het Tis’. Ik wil dit graag met jullie delen omdat ik toch denk dat we hier meer over moeten gaan nadenken.

Ineens kwam het bij me binnen, we horen ook in de media dat er gevraagd wordt om na te denken of je dit wel wil als je een kwetsbare gezondheid hebt. Er wordt ook geschokt op gereageerd dat er aan ons gevraagd wordt om erover na te denken. Maar dat doen ze niet zomaar, ze willen juist dat alles humaan blijft. Ikzelf had voor dit virus alles al duidelijk, hoever zou ik willen gaan met behandelen toen ik zelf ernstig ziek werd. Ik draag een niet reanimeren penning, bij de huisarts en bij mijn behandelend artsen is dat bekend. Ik heb een euthanasieverklaring die ik ook steeds up to date houdt en dit ook met enige regelmaat met mijn huisarts bespreek. Maar wat als ik met corona besmet wordt?

Ik ben erover na gaan denken, heb het met Leon besproken en eigenlijk dacht ik toen al dat ik niet aan de beademing ga als dit nodig zou blijken te zijn. Maar voor de zekerheid heb ik ook mijn huisarts gebeld en met haar e.e.a. doorgesproken. Het feit is dat mijn longen en hart schade hebben opgelopen van mijn zeer intensieve bestralingen, maar ook de rest van mijn lijf heeft geleden van de chemo’s etc. Ik ben dus wel kwetsbaarder en toen heb ik gezegd, nee ik wil niet beademd worden omdat ik denk dat mijn lichaam het niet aan kan en ik zonder mijn dierbare mijn laatste adem uit ga blazen. Overigens zou ik het wel overleven, dan is de schade waarschijnlijk enorm en gaat mijn leven er heel anders uit zien. Kan ik dan nog wel werken, word ik nog afhankelijker als nu van de mensen om me heen? Dat zijn van die vragen, ben ik daarna veel aan huis gekluisterd, ziek met veel pijn? Dat is niet wat ik wil, ik wil een zo voor mij betekenisvol leven, daarom ook mijn niet reanimeren besluit en euthanasieverklaring.

Voor mij is leven in kwaliteit veel belangrijker dan de kwantiteit, dit weten Leon en mijn kinderen ook. Ze weten dat ik heel graag nog lang in hun leven wil zijn, maar wel met kwaliteit van leven. Ik heb tot nu toe een heel mooi leven gehad en als ik nu zou moeten gaan dan ga ik als een gelukkig mens. Mijn gezin neemt dan afscheid van een vrouw en moeder die gelukkig is met het leven dat ze geleefd heeft en dat is voor mij erg belangrijk. Gelukkig begrijpen ze dit en ze weten ook dat ik goed uitkijk nu en voorzichtig alle maatregelen hanteer om niet besmet te raken, want het leven is me dierbaar. Maar ik wil wel de realiteit onder ogen zien en geef mijn ic-plek dan graag af aan iemand waar de levensverwachting groter voor zal zijn.

Voor mij is het 'Tis wat het Tis'