AAN DE KOFFIE

Vrijdag 10 april 2020
Samen koffiedrinken dat is niet meer zo vanzelfsprekend op dit moment. Als ik een afscheid begeleid drinken we vaak daarna nog samen even een kopje koffie met de uitvaartverzorgers of aulamedewerkers. Samen nog even napraten over de dienst en over hoe het gegaan is. Maar we praten ook over wat er in ons leven afspeelt, fijn om even dat moment te hebben.

Nu is dat bijna niet meer mogelijk en doen we dat telefonisch maar dat is toch anders. Gisteren was ik in het crematorium in Venray, daar is de tafel in de keuken zo groot dat het toch nog wel eens mogelijk is om een kopje koffie te drinken met afstand tussen elkaar. Gisteren zat ik aan tafel met een chauffeur van de rouwauto. Hij was net terug van een rit langs het huis van de overledene en daar stonden heel veel mensen langs de kant van de weg en hadden allemaal een bloem bij. Hij kwam op het idee dat de mensen deze bloem op de rouwauto zouden leggen en aan het einde van de haag zou hij de auto even stilzetten, de bloemen pakken en bij de kist leggen. Ik zei tegen hem dat hij toch ook wel vaker even moet slikken als hij zo een haag van mensen inkomt. Hij zei ‘ja ik pink ook af en toe wel eens een traantje weg, het doet heel veel met mij’. Ik had dat gisteren toen ik het terrein van Boschhuizen opreed. Daar stond een haag van mensen, ja dat laat je echt niet onberoerd en deze chauffeur maakt dit dagelijks mee soms wel meerdere keren op een dag.

Hij had ook een keer tegen de uitvaartondernemer gezegd, ' zullen we als we bij het huis van de overledene komen de mensen de kans geven om langs de kist te lopen'. Hij had als voorstel dat hij de achterklep open zou zetten en dan de kist iets naar voren te schuiven. Daar word je toch stil van, dat je samen alles op alles zet om het afscheid zo uniek te maken.

Steeds komt in al mijn gesprekken met een kopje naar boven dat hier zo weinig aandacht voor is. Dat we ons eigenlijk zorgen maken over onze collega’s, hoe houden we het vol gezamenlijk. Ik heb het dan echt over iedereen die in de uitvaartbranche werkt, het laat ons niet onbewogen en als er gezegd wordt dat we gouden tijden meemaken doet ons dit pijn. Wij willen ook niet dat er veel mensen komen te overlijden, in een normale situatie overlijden er al genoeg mensen. Wij zien het leed van dichtbij, de hartverscheurende rituelen en taferelen, het laat ons allen niet onberoerd.

Daarom ga ik nu vaker schrijven over de gesprekken aan de koffie, over mijn hardwerkende collega’s, over hun zorgen, over het samenwerken, over dat alles anders is nu.