JA, IK VIND HET SPANNEND

Zondag 11 oktober 2020
Ja ik vind het spannend en eerlijk? Ik weet ook niet waar het heen gaat en hoe het verder moet. Het baart me zorgen en ook ik heb vragen over de toekomst. Ik doe enorm mijn best om de regels te volgen, want wat moeten we anders? Ik voel me regelmatig verdrietig en ja soms zelfs boos. Als voorbeeld vanmorgen op het nieuws al die gelovige die toch weer menen dat ze naar een kerkdienst moeten, zonder mondkapjes en oh ja de zang van de psalmen doen ze ingetogen deze keer. Of een werknemer van een supermarkt die tegen mij zegt dat ik het moet respecteren dat hij ervoor kiest om géén mondkapje te dragen. Nou tegen hen allen zeg ik; NÉÉ, dat respecteer ik zeer zeker niet, gebruik je verstand. Normaliter respecteer ik eenieders mening maar het gaat nu niet om meningen, het gaat om levens.  We weten niet wat wijsheid is, ook de wetenschappers niet. Met man en macht wordt er gezocht naar antwoorden en oplossingen. Het ‘polderen’, waar we anders in ons land zo sterk in zijn, werkt nu niet omdat gewoonweg velen denken zelf de wetenschapper te zijn en ook het allemaal beter te weten. De spoedwet, ik was er een groot tegenstander van, is blijkbaar nodig om ons gedrag aan te passen.

Het doet me verdriet de angst van mensen om me heen, ik zou ze dan willen vasthouden en troosten maar dat kan nu niet. Als een collega zegt dat ze coronastress heeft kan ik niet zeggen ‘maar het komt wel goed’ want zij weet ook dat ik het niet weet hoe het verder zal gaan.

Ik ben het verdriet van de eerste maanden hier in onze regio echt nog niet vergeten. Ik kan hier hartverscheurende verhalen over te vertellen. Ik heb het verdriet van nabestaande gezien en gevoeld, het heeft me geraakt én raakt me nog. Ik heb nu nog contact met sommige nabestaande die in deze tijd afscheid hebben moeten nemen en die vastlopen in hun verdriet. Ik wil niet terug naar die tijd dat we niet fysiek bij de mensen aan tafel konden gaan zitten, maar eerlijk? Als het zo doorgaat weet ik ook niet welke maatregelen er ons opgelegd gaan worden. Het is al moeilijk genoeg nu, geen hand, geen schouder, alleen maar afstand en nu ook nog het mondkapje, maar ik doe het wel. Ik doe het voor mezelf maar zeer zeker ook voor de ander en dat is een plicht voor ons allemaal. Mijn oproep;  doe je het niet voor jezelf, doe het dan voor de ander ook al weten we niet wat wel of wat niet werkt. Voor mij de regel ‘alle kleine beetjes helpen’.

Dus aan die jonge werknemer in die supermarkt zeg ik; NÉÉ ik respecteer je houding hierin niet. En aan die ondernemer die mij probeerde te overtuigen dat hij zijn personeel niet kan verplichten om een mondkapje te dragen; NÉÉ dat respecteer ik niet. En aan de kerkgangers die zich scharen achter hun god;  NÉÉ dat respecteer ik niet. Aan iedereen met hun eigen wijsheden; NÉÉ ik respecteer jullie niet.

Deze mensen hebben dus duidelijk een wet nodig en dat doet mij en vele anderen verdriet. Tegen deze mensen blijf ik zeggen;

HET GELOOF IN JULLIE EIGEN GELIJK, DAT RESPECTEER IK NIET...........NOOIT!