LUISTEREN EN KIJKEN

Maandag 17 augustus 2020
Ik zit aan tafel en voor me zit een oudere man heel verdrietig en stilletjes. Je ziet aan hem dat hij gebroken is en leeg, woorden zijn er niet. Zijn enigst kind, zijn zoon, zijn alles is overleden en het verdriet is groot dat zie je en dat voel ik ook. Zijn vrouw is negen jaar geleden zijn zoon al voorgegaan en nu zit hij aan tafel samen met zijn schoondochter. Bij beide is het ongeloof en verdriet enorm. Zijn schoondochter begint te vertellen over het grote verdriet van de laatste dagen. Mijn blik gaat regelmatig naar haar schoonvader en bij het eerste woord wat hij uitspreekt pak ik dat meteen op en gaat mijn aandacht geheel naar hem. Rustig vraag ik door naar de woorden die hij zojuist heeft gezegd. In het begin is hij nog heel gereserveerd en terughoudend maar als snel komen er meer woorden en het worden hele verhalen. Schoondochter en schoonvader hebben veel respect voor elkaar en houden ook rekening met elkaars wensen, maar je merkt toch dat de vader het belangrijk vindt dat de wensen van zijn schoondochter voorop liggen. Steeds weer als hij een paar woorden laat vallen pak ik het op en hij vertelt meer en meer. Ik voel dat ik nu ook vragen kan stellen en merk dat hij het prettig vindt. Ook zijn schoondochter vindt het fijn en luistert belangstellend naar de verhalen van vroeger toen haar man nog klein was en de verhalen van haar schoonmoeder die zij ook goed gekend heeft net zoals ze de pijn van het afscheid, wat vrij plotseling was, nog voelt.

Samen aan die tafel komt het levensverhaal van de overledene naar voren, het is ontroerend hoe de twee samen de herinneringen ophalen en dat er zo nu en dan bij de vader een glimlach verschijnt omdat de mooie herinneringen al het andere even doet vergeten.

Ik zeg altijd tegen de familie dat als het niet goed, als ze de klik met mij niet voelen ze dit meteen na ons gesprek tegen de uitvaartverzorgster moeten zeggen zodat iemand anders het overneemt. Het is te belangrijk dat ze de klik voelen want afscheid nemen kun je maar één keer doen, dat moet goed zijn. Ik heb het nog nooit meegemaakt maar het zou kunnen dat ik niet pas bij wie ze zijn, dan zet ik graag een stapje opzij. De echtgenote en schoonvader zeiden meteen dat het goed voelde en dat ze alle vertrouwen in me hadden.

Op weg naar huis laat ik ons gesprek bezinken, ik voel het verdriet van hen nog zo goed. Later belt de uitvaartverzorgster mij dat de partner van de overledene had uitgesproken dat ze zo blij was met mij en dat ze haar schoonvader nog nooit zoveel had horen vertellen. Ze had verhalen gehoord die ze niet kende. Dan ben ik de gelukkigste vrouw op aarde, dat ik de nabestaande zo het vertrouwen heb kunnen geven. Dat is het allerbelangrijkste en een grote stap naar het afscheid toe.

Inmiddels is het afscheid geweest en dat maakt steeds weer indruk, ik wacht altijd tot de familie weggaat. Even nog met ze napraten, mijn 'troosttasje' meegeven en ze uitzwaaien samen met de uitvaartverzorgster is een erg belangrijk moment, je merkt dat dit ze goed doet. Zo ook bij deze familie, we gaan weer naar binnen, pak mijn spullen en ik bedank de mensen die mij met de dienst hebben geholpen en stap in de auto. Eenmaal op weg zet ik mijn spotify lijst aan, volumeknop heel hoog om me te ontladen en inmens dankbaar dat ik dit werk mag doen.

IK KIJK EN IK LUISTER, MAAR BELANGRIJKER NOG………….IK ZIE EN IK HOOR!