Het is klaar

Oei Marion wat?

Er zullen mensen zijn die nu schrikken van de titel van deze blog, wat is er klaar?

Mijn werk draait om de dood, klopt.

Er is veel verdriet, klopt.

Dat jij dit kunt? klopt ik kan dit. Oei dat ik dit over mezelf zeg is een hele stap, geloof me.

Er kan nu zoveel niet bij afscheid, klopt.

Ja het klopt allemaal wat hierboven staat. Maar er is ook een andere kant, als ik bij mensen kom voor mijn werk is er meestal iemand overleden en is er heel veel verdriet. Daar neem ik veel tijd voor, we praten over wat er is gebeurd en ik hoor en zie het verdriet. Gaandeweg gaat het in ons gesprek over het leven. Jazeker het leven, het leven van de overledene met zijn of haar geliefde. Er wordt heel veel verteld en ja met een traan maar ook met heel veel glimlachen. En daar gaat het om, ik wuif het verdriet niet weg, oh nee echt niet. Maar we praten erover, want het mag er zijn. Ik weet als geen ander wat het betekent dat ‘goed’ afscheid nemen belangrijk is. Maar niemand heeft er iets aan als we niet het mooie naar boven halen. De verhalen komen, heel veel verhalen met foto’s en altijd ja echt altijd komt naast het verdriet ook heel veel moois naar boven.

Ik volg Melissa Kremer, ze gaat dood, uhhhh wat? Ja ze gaat dood en dat binnenkort. Ze is gisteren 25 geworden en gaat dood. Ze is verdrietig, ja soms ook wanhopig want afscheid nemen wil ze niet, ze is nog niet klaar hier met het leven. Ze stond midden in het leven, had een mooie toekomst voor zich en die is weg. Ze is angstig, heeft verdriet, ook voor de mensen die ze achter laat en dat laat ze ook zien. Als ze dat laat zien zegt ze vaak ook nog sorry dat ik dit met jullie deel. Sorry? Zij laat zien dat dood gaan hard werken is en dat vechten daar tegen niet helpt. Wat ze ook doet, ze noemt steeds lichtpuntjes van de dag. Hoe bijzonder dat ze ondanks alles lichtpuntjes in een dag kan zien. Ze is nog niet dood, ze leeft en ziet lichtpuntjes. Dat kan ze niet alleen, ze heeft een lieve moeder en een broer en een vriendin waar ze veel van houdt. Ze laat haar tranen en haar grote verdriet zien, maar wat haar echt helpt zijn de lichtpuntjes ondanks dat pijn haar lichaam overneemt. Nu zeg ik niet dat ik het niet kan begrijpen als iemand geen lichtpuntjes meer ziet, nee zeker niet. Praat over je verdriet en vraag aan een ander om te luisteren. Ja zeker luisteren, luisteren en troosten is voldoende. Je hoeft het zeker niet mooier te maken dan dat het is, want ‘tis zoals tis’. Melissa is Bas Smit in haar leven tegengekomen, ja die druktemaker die enorm over de top is en die je het gevoel geeft dat hij geen verdriet kent en ook héééééél veel volgers heeft. Doordat hij heel veel volgers heeft kan hij ook een groot publiek bereiken en ondanks zijn over de top berichten zit daar een visie achter en daarmee helpt hij mensen. Wil je het hele verhaal weten van Melissa (mijn kwaadbloed) en de missies van Bas Smit, ga ze maar eens volgen via de social media.

Ik ben altijd al iemand geweest die de actualiteiten volgt, van het nieuws tot de debatten van de politiek. Nu met de corona zit ik werkelijk op het nieuws, maar ik merk dat het niet veel goed met me doet. Als iemand in mijn omgeving er doorheen zit, dan ga ik het voor ze omdraaien en merk dat het ze helpt. Ik vraag me nu af: Waarom doe ik het dan niet bij mezelf? Ik ben er echt een meester in om mezelf naar beneden de praten, ik ben namelijk niet zo lief voor mezelf. Van mezelf houden, dat is me tot op dag van vandaag nog niet gelukt. Maar dat ik mezelf niet zo van waarde vind heeft me tot nu toe ook niet echt verder gebracht . Eerlijk, ik word niet goed van al die goeroes die je aanpraten hoe je gelukkig kunt worden en dat het leven maakbaar is. Ze verdienen er goud geld mee, maar je kunt niet 365 dagen gelukkig te zijn, je mag ongelukkig zijn én nog veel belangrijker je mag er over praten.

Als de nabestaanden niet over hun verdriet mogen praten dan kan ik je de garantie geven dat het niet goed gaat komen. Ook hoeven ze niet binnen een bepaalde tijd klaar te zijn met hun rouw, dat kan niet want rouw kent geen tijd. Weet je, als ze geen verdriet hebben om het overlijden van hun dierbare, dan is er met het leven iets niet goed gegaan. Verdriet wil zeggen dat de overledene heel veel voor iemand betekend heeft. Diegene heeft niet voor niets geleefd, hij of zij doet er toe, ook na zijn of haar overlijden.

Ik begeef me soms in een spagaat, want ja alles is nu anders. Er zijn behoorlijke maatregelen rondom afscheid nemen, afscheid nemen moet nu anders. Ik volg de regels die er zijn, zeker weten, maar ik hou de menselijke maat goed voor ogen. Ik doe alles in overleg met de uitvaartverzorger, want mijn werk kan ik zeker niet alleen en soms moeten we even ombuigen. Er is juist nu nog meer overleg en we zien de mogelijkheden en niet de onmogelijkheden. Zo begeleid ik de nabestaanden, als iets door de maatregelen niet kan dan buigen we het om en geloof me dit zorgt meteen voor meer ruimte. Dat het nu anders moet wil niet zeggen dat het geen ‘mooi’ en persoonlijk afscheid kan worden. Als voorbeeld: Neem nu de erehagen die zijn ontstaan, dit is uit ‘nood’ geboren, maar weten jullie hoe waardevol dit is voor de nabestaanden? Zo zijn er heel veel mooie initiatieven die juist blijven hangen, dit maakt zoveel indruk dat alles wat niet kan verbleekt.

Ik ben iemand die graag met kleine gebaren een ander wil laten zien hoe waardevol ze zijn. Dat deed ik al, voor mij is dat een kleine moeite en vind het leuk om te doen. Nu merk ik dat juist iets kleins waarmee ik wil laten zien ‘ik zie je’, mensen zoveel goed doet. Ik kan verdriet niet wegnemen, rouwen is hard werken, maar ik kan er wel zijn.

Mijn collega’s zijn zo waardevol, ik ben zelfstandige maar noem iedereen waarmee ik samenwerk ‘mijn collega’. Als ik hen niet had dan kon ik mijn werk niet doen en geloof me mijn collega’s lopen ook nu vaak op het randje. Ik zie het aan ze en vraag ook altijd, hoe gaat het? Dan loop ik niet weg, nee ik vraag en als ze er over willen vertellen dan luister ik. Ze maken nu zoveel verdriet mee, de werkdruk is groot en vaak komt de factor angst voor het virus daar ook nog bij om de hoek kijken. Maar ik en mijn collega’s weten vaak uit eigen ervaring dat ‘goed’ afscheid nemen helpt voor de verwerking en daarom halen we er samen uit wat er in zit.

Ik merkte dat een blog schrijven me niet meer goed afging. Als ik ’s ochtends wakker wordt is bijna het eerste wat ik doe mijn telefoon pakken en naar het nieuws kijken. Vanmorgen werd ik wakker en greep zoals gewoonlijk weer naar mijn telefoon en ja hoor veel zwaar nieuws, maar nu viel mij een nieuwsbericht op en het was net of ik daar onbewust naar op zoek was. In de Gelderlander stond: ‘Wanhoop niet nodig er is ook goed vaccinnieuws’ https://www.gelderlander.nl/binnenland/wanhoop-niet-nodig-er-is-ook-goed-vaccinnieuws-br~a7d84610/. Of op nu.nl over de crowdfunding voor de ondernemers van de Primera in Den Bosch https://www.nu.nl/binnenland/6112694/crowdfunding-voor-geplunderde-primera-den-bosch-levert-ruim-80000-euro-op.html.

En toen dacht ik: Nu is het klaar, we kunnen elkaar de put in praten, maar we kunnen ook elkaar ook uit de put praten. Ik doe dat meestal al maar dat altijd bij een ander, ik kan mezelf ook best goed in de put praten (denken vooral). Schrijven helpt me daarbij, zeker toen ik ziek was, want door te schrijven zag ik de lichtpuntjes. Maar dat lukte mij niet meer alles wat ik schreef was negatief en dat plaats ik niet. Waarom al dat negatieve? Ik kon er de vinger niet opleggen. Tot vanmorgen, toen viel het spreekwoordelijke kwartje, ik zie teveel het negatieve en dat moet stoppen. Nee ik word geen ‘geluks goeroe’ en echt ik zie ook het verdrietige en daar waar ik kan zal ik helpen. Maar ik weet ook dat 365 dagen gelukkig zijn gewoonweg niet kan, verdriet hoort ook bij het leven. En zolang we daar niet voor open staan, dat soms ongelukkig zijn ook wel mag, helpen we daar niemand mee.

Ik spreek altijd mijn dank uit, bijvoorbeeld tegen mijn collega’s maar ook bij de nabestaanden omdat ze mij het vertrouwen hebben gegeven hen te mogen begeleiden met al hun verdriet. Maar nu heb ik voor mezelf voor een grote uitdaging gesteld: Nu moet ik nog leren om mezelf te gaan waarderen om wie ik ben en wat ik doe. Vanaf vandaag ga ik iedere dag kijken naar iets positief over mezelf of wat er gebeurt is, want dat is er. Vanaf vandaag ga ik mezelf zo af en toe eens een schouderklopje geven, wel nog steeds met een gezonde dosis zelfreflectie want dat hoort ook bij mij.

‘Wish me luck’ want het is een flinke opdracht aan mezelf.

Marion Reefs Blog
Skip to content