Weemoed

Weemoed, een woord wat niet je niet zoveel hoort. Toch is het een woord wat goed past bij dat wat iemand voelt als ze afscheid hebben moeten nemen van een geliefde.

Op Wikipedia staat: ‘Weemoed is een stemming, gemoedstoestand of gemoedsgesteldheid. Het is een gevoel waarbij u iets of iemand betreurt waar u aan terugdenkt (of voelt) Het is een gevoel van melancholie of droefgeestig gevoel’.

Weemoedig zijn omschrijft het verlangen naar dat wat voorbij is. Bij het overlijden van een geliefde is je verdere leven samen voorbij. Bij jou staat de wereld stil, maar om je heen draait de wereld net zo snel door. Bij de meeste nabestaanden hoor ik ook dat juist dat zo moeilijk is. Veel nabestaanden zouden het liefste alle deuren op slot doen en onder een dikke deken gaan liggen. Maar de werkelijkheid is dat er na het afscheid nog een leven zonder je geliefde voor je ligt. Er moet ook zoveel geregeld worden dat aan de toekomst denken nog ver weg ligt. Soms zijn er financiële zorgen en dat duwt de ruimte, die je nodig hebt om te rouwen, hardhandig weg. Kun je nog in je gezamenlijke huis blijven wonen? Heb je zelf een inkomen of leefde je als gezin van het inkomen van je partner? De belastingdienst trekt aan de bel, zorgt dit voor problemen? Zijn er abonnementen, verzekeringen en andere verplichtingen die moeten worden opgezegd. Het zijn allemaal zaken die voor grote zorgen kunnen leiden.

De weemoed, het verlangen naar wat voorbij is, krijgt dan niet genoeg ruimte. Juist de weemoed maakt dat het rouwen zo cruciaal is. De weemoed draait om herinneringen, wat is geweest. Met weemoed terugdenken zou langzaam maar zeker meer om moeten gaan draaien naar een toekomst met een mooie vleug van weemoed. Wat was én mooi was, gaat nooit meer weg, dat draag je je verdere leven met je mee. Daarom is de ruimte om te rouwen zo belangrijk.

Er is geen protocol voor het rouwproces, er is ook geen tijdspad. Je hoort het wel eens dat er toch wat al te snel gezegd wordt ‘hij of zij blijft hangen in het verdriet’. Is dat ook echt zo, is de vraag. Voor te rouwen heb je ruimte nodig, maar ook mensen die je naar je luisteren. Ook al hoor je vaak dezelfde verhalen of moet je eens vaker naar dezelfde foto’s kijken, geef die ruimte, het helpt. Ik maak me nu ook wel zorgen dat de bubbel, waarin we nu allemaal zitten, de aandacht naar de rouwende doet vervagen. En hoe dan ook, die ruimte is nodig de meeste kunnen het echt niet alleen. Het is niet zo dat iemand altijd in de hulpverlening zou moeten gaan na het verlies van een dierbare, maar ik vrees dat dit nu door de bubbel die het coronavirus veroorzaakt het toch wel meer noodzakelijk zal gaan maken.

Oordeel niet te snel, vraag eens wat vaker hoe het gaat en loop dan niet verder maar luister. Echt luisteren dat is het aller aller belangrijkste, er is geen oplossing of wijze raad helpt meestal niet. Dat er naar je geluisterd wordt, dat helpt. Ik snap dat je twijfelt of je die persoon wel of niet aan moet spreken, maar twijfel niet doe het.

Luisteren, blijven luisteren zal in de meeste gevallen de droefenis die weemoed kan brengen omdraaien naar een weemoed met een glimlach. Ondanks de weemoed kan er toch weer een deur naar de toekomst open gaan.

N.B.: Op de foto bij deze blog zie je aan het einde van de loopsteiger een bankje staan. Ga eens samen met de persoon die in rouw is, op dat (denkbeeldige) bankje zitten. Luister goed naar de weg die naar dat bankje is gegaan. Het helpt, het geeft de ruimte voor die de blik naar voren en dat het niet als een groot zwart gat voor ze ligt!

Marion Reefs Blog
Skip to content