Deze keer schrijf ik over mezelf. Wie ben ik eigenlijk en waarom doe ik wat ik doe? Natuurlijk gaat alles wat ik schrijf over mij, maar meestal meer over mijn werk en wat ik daarin meemaak. Ook mijn persoonlijke ervaringen maken daar deel van uit. Toch… het echt diepere in mezelf deel ik niet zo snel. Ondanks dat ik een redelijk open persoon ben.
Ik leef met een stemmetje. Nee, niet als een psychische stoornis, maar meer een stemmetje dat mij altijd kritisch toespreekt. Anders dan ik misschien doe voorkomen, denk ik. Maar het is juist dat ik weinig rekening hou met mezelf. Dat stemmetje is altijd vijf stappen vooruit en probeert voortdurend oplossingen te zoeken. Maar dat is nu juist het punt: geen oplossingen voor mezelf, maar voor de ander.
Noem het hulpvaardig zijn, maar daarin loop ik mezelf voorbij. Ik ben niet zo lief voor mezelf. Sterker nog, ik vind mezelf niet zo’n lief mens. Het stemmetje in mij zorgt ervoor dat ik me altijd schuldig voel en nooit genoeg doe. Ja, en dat is vermoeiend, want ik sta altijd aan. Voor mijn man, mijn gezin, de mensen om mij heen, maar ook voor de families die ik op dat moment begeleid. Ik kan nooit, echt nooit, genoeg doen. Tenminste, dat zegt het stemmetje in mij.
Je kunt dan denken: dat is toch niet erg? Dat is toch lief? En dat maakt toch dat mensen echt op je kunnen leunen? Natuurlijk is dat ook altijd mijn antwoord op dat stemmetje. Maar… het zou ook goed zijn als dat stemmetje mij af en toe eens op de rem zou laten trappen. Want ik hoef niet alles voor iedereen op te lossen, dat kan ik ook niet. Het maakt ook dat ik zelf in valkuilen trap. Iedereen is verantwoordelijk voor zijn of haar eigen keuzes en ik kan niet iedereen behoeden voor hun valkuilen in het leven.
Op social media komen we nu de hype tegen om terug te gaan naar 2016. Laat dat nu net het jaar zijn waarin dat stemmetje extra sterk aanwezig was. Ik zat toen midden in de behandelingen voor mijn borstkanker. Chemo’s, bestralingen, operaties en alles wat daarbij hoort.
Ik was ontzettend kwetsbaar en er was veel onzekerheid. Maar in plaats van dat ik in die tijd juist de ziekte de ruimte gaf en het ‘ik’ voorop zou zetten, was ik er vooral voor de ander. Het lijkt wel alsof dat ‘ik’ niet belangrijk is en was in mijn leven. Dat was in 2016 zo én eerlijk? Dat is nu nog zo.
Het stemmetje blijft zeggen:
Marion, wees er voor die ander.
Marion, los dat op.
Kom op Marion, dat kun je toch wel doen.
En Marion, je doet niet genoeg.
Het gaat ver, dat gevoel van niet genoeg doen. Dat zit bijvoorbeeld in een dag niet koken omdat ik geen zin heb, of nee zeggen tegen een hulpvraag zonder dat daar een ‘goede’ reden voor is. Nee zeggen omdat ik er geen zin in heb, of omdat ik eerlijk ben naar mezelf en voel dat ik het niet trek. En zo schipper ik door de dagen en ja ook door de nachten, altijd ben ik in gesprek met dat stemmetje in mij.
Daarom trek ik me zo af en toe even terug. Terug binnen mijn vier muren en dat ik niemand zie of hoor. Maar soms ook een paar dagen alleen naar een hotel waar ik, behalve voor ontbijt en diner, de kamer niet afkom. Even geen mensen waarvoor ik me verantwoordelijk hoef te voelen.
Het ergste is, het constante aanstaan en proberen het goed te doen, komt mezelf meestal niet ten goede. Ik help misschien de ander, maar mezelf zeker niet.
Als ik dit zo opschrijf, is dat stemmetje er ook weer.
Marion, doe niet zo raar. Zo erg is het niet. Wat moeten mensen wel niet van je denken? Oh jee, wat gaat dit weer teweegbrengen?
Ik merk dat ik steeds vaker zelf op de rem trap en een grens trek. Ja, vaak met een schuldgevoel, maar toch doe ik het. Ik probeer mezelf meer voorop te stellen en tegen mezelf te zeggen dat ik niet alles voor de ander hoef op te lossen. Dat stemmetje blijft, maar krijgt dan de denkbeeldige middenvinger.
In mijn begeleiding zal ik alles, echt alles, uit de kast halen en nabestaanden alle aandacht geven. Want ieder leven is uniek en ieder afscheid verdient aandacht. Maar… ik kan niet alles oplossen. Helaas, zeg ik daarbij. Helaas, omdat ik zou willen dat alles mogelijk was, dat alle wensen vervuld konden worden en dat ik ze verdriet zou kunnen besparen. Toch zijn er nu eenmaal andere factoren en disciplines die bepalen wat wel en niet kan. Dat ligt niet bij mij. Ook ik zal me daarbij neer moeten leggen.
Dat stemmetje in mij…
dat moet eens ophouden met zeggen dat ik niet genoeg doe.
Dat stemmetje moet mij juist behoeden voor de valkuilen die steeds voor me liggen.
Dat stemmetje moet mijn stem worden.
Een stem die mij laat inzien dat ook ik niet perfect hoeft te zijn, dat kan ook niet. Een stem die zegt: Marion, je bent goed zoals je bent!
Niet perfect. Maar jij bent jij. En dat is goed zo.
Pfff… het is eruit. Het is mijn kwetsbare kant.
Het kost me heel veel kruim.
Maar ik plaats het wel.
PUNT
N.B. De foto is gemaakt in 2016 en gemaakt door Marion Jebbink
