Ik heb toch besloten om af en toe een blog te schrijven over mijzelf met het leven na de behandelingen van de borstkanker. Sommige noemen het ná kanker, maar ik weet eerlijk gezegd niet of het ná of met kanker is. Ik hoor en zie vaak de worstelingen van lotgenoten en die heb ik natuurlijk ook, als is het 10 of 15 jaar geleden het blijft een issue waar weinig over gesproken wordt. Kun je zeggen alles is anders, nee dat ook weer niet want je omgeving blijft hetzelfde maar ik zelf ben wel anders. Op zoek naar mezelf is een heel ding maar vooral het vertrouwen hebben dat ik dingen kan, dat ik iemand ben met kwaliteiten waar andere iets aan hebben dat is een groot ding bij mij dat kan ik wel zeggen. Mijn gedachtes en eigenlijk spreek het ook regelmatig uit: ‘wie zit er nu te wachten op Marion Reefs’ en daar word ik zelf ook verdrietig van. Mijn psychotherapeut noemt dat de ‘andere Marion’ die me steeds op een stoel duwt waar de echte Marion niet wil of eigenlijk moet zitten.
Op zoek naar wie ik ben:
Het begint bij mijn uiterlijk, nou dat is nogal verandert. Van schouderlange haren naar kaal en ja waar nu naar toe? Het begon met de pruik ik kreeg vaak te horen: het staat je mooi, naar oh je hebt weer haartjes, naar geweldig dat korte haar staat je goed, nadat het wat langer was: nu moet je het niet meer langer laten worden want dit staat je héél goed. Het feit is dat iedereen dat wel kan zeggen, maar ik voel het niet. Wat wil ik eigenlijk voor een kapsel, wat past bij mij en wie wil ik zijn? Oh ja één ding weet ik, nooit meer verven. Ik heb nooit van gefrut aan mijn haren gehouden, föhnen en stijlen is nooit aan mij besteed. Ik wilde wel dat het mooi zat maar het moest vooral makkelijk zijn. Ik heb geluk, ik heb José mijn kapster, buuf maar ook vriendin die een enorme steun is geweest en nog. Zij had de ‘eer’ om mij kaal te scheren en de pruik mee uit te zoeken, ik voelde en voel me veilig bij haar. Ze helpt me met het opnieuw zoeken naar een uiteindelijke coupe waar ik me goed bij voel en dat is een heel dingetje. Ze heeft veel geduld, kent me goed en wat andere ook zeggen met alle rust en tijd loodst ze me door dit ‘euvel’ heen.
Mijn lichaam, van twee altijd flinke borsten, naar verminkte borsten, naar helemaal geen borsten en nu naar twee perfect gevormde niet hangende borsten met veel littekens, neptepels en gevoelloze borsten. In de kleding ziet het er goed uit, maar ze horen niet bij mij. Ik voel ze niet er zit geen sensatie in het is een hoop vet (buikvet) wat is verplaatst. Aan je armen voel ik dat er twee bobbels zitten maar ik zou er zo een mes in kunne zetten zonder het te voelen. Dat is heel raar, er is me gezegd dat ik door de nieuwe borsten en later de tepel tatoeage meer vrouw zou voelen maar niets is minder waar. Ik voel me niet méér vrouw met de borsten als zonder, doet het me pijn? Nee het doet me niet veel. Dat ‘niet’ is een raar gevoel, hoezo niets? Je moet toch iets voelen denk ik dan wel eens, maar ja wat er niet is………………….. is er niet.
Ik wil benadrukken dat ik echt wel weet wat ik wel heb en tel mijn zegeningen, ik ben dankbaar dat ik nu ben waar ik ben met een prachtig gezin. Alléén er is een leven vóór de kanker en dat is een feit maar het leven ná of mét de kanker is nog een ding en zeker niet vanzelfsprekend.
Zo zijn er heel veel dingen verandert in mijn leven en daar ga de komende tijd over bloggen.
