Bij de libelle zat een extra bijlage met de titel: LIEF LIJF. Het ging over vrouwen, die vertelde over hun lijf en hun gevoel daarbij. Er stond een artikel in van een vrouw met een stoma en hoeveel moeite ze ervoor doet om het zakje te verbergen, zonnen in een bikini is voor haar uit den boze. Eigenlijk is dat best jammer, ze heeft mooie zakjes gemaakt dus het zakje is dan bedekt en ja waarom niet tonen? Ik ben mijn hele leven al ontevreden over mijn lijf, met een hele grote gene. Wat ik verbergen kon dat deed ik. Corrigerend ondergoed is mijn tweede lichaam en door mij gekscherend straktrekbroek genoemd. Door mijn borstkanker is er wel e.e.a. verandert. Ikzelf vind al heel lang dat ik het proces van borsten, naar borsten loos, naar weer nieuwe borsten zou kunnen tonen op mijn fotopagina. Ik denk dat het een taboe doorbreekt, maar ik heb ook een gezin en die denken er toch iets anders over. Mijn torso voelt nu zoals dat van een man denk ik, niet iets erotisch wat ik zou moeten verbergen.
Natuurlijk, ook ik heb gene en de eerste keer dat ik in het openbaar trad zonder borsten (gekleed) was een hele stap. Maar het is zoals het is, ik heb nu weer borsten weliswaar gemaakt van mijn buikvet, zo voel en zie ik het ook. Velen zeggen tegen mij; je zult je nu wel weer vrouwelijker voelen, nu niets is minder waar. Mijn borsten zijn gevoelloos, ze zitten er maar ze doen mij niets. Waarom ik het fijn vind dat ik de reconstructie heb laten doen? Dat is puur gemakzucht. Ik draag soms kleding die wat strakker zit of met een blotere hals en dat kan niet zonder borsten, dat kan wel maar het natuurlijk, maar het voelt echt niet goed. Nu zou ik kunnen kiezen voor ander soort kleding, maar ik wil daar niet bij na hoeven te denken. Kleding kopen is en was altijd al een crime vanwege mijn figuur, maar ik had altijd wel een decolleté die ik kon tonen en ik wil niet dat ik nu steeds op moet letten of het zonder borsten wel zou kunnen. Protheses dragen vond ik werkelijk een crime en nee je voelt je daar echt niet vrouwelijker door. Het is een waar kunstwerk mijn nieuwe borsten, dat moet ik toegeven. Het was natuurlijk ook wel een hele hele zware operatie, wat niet onderschat moet worden. Het is knap wat ze kunnen en hoe ze het gemaakt hebben, maar voor mij is het een gevoelloos homp vet wat het eigenlijk ook is natuurlijk. In augustus worden letterlijk en figuurlijk nog wat puntjes op de ï gezet. Er moet hier en daar nog wat geperfectioneerd worden en de plastische chirurg zei dat ik er echt tepeltjes op moet laten maken. Het zou een verschil maken, voor als ik voor de spiegel sta. Dat laatste kan ik kan me niet voorstellen, maar ach ik ben niet bang voor een narcose dus kom maar op.
Voor onze (Marlies en mijn) stichting PinkMaMa en de website wilde we foto’s laten maken. We hebben foto’s gemaakt met roze box handschoenen en ja ook met onze ontblote bovenlijf. Of we deze gaan plaatsen weten we nog niet, maar het is wel puur of zoals ik altijd zeg ‘het is zoals het is’. Als we de foto plaatsen dan doen we dat zonder hoofd, geïnspireerd door een foto gevonden via google en nu zolang als banner gebruikt op de facebook pagina van PinkMaMa https://www.facebook.com/pinkmamasmissie/.
Dit alles heeft me toch aan het denken gezet, ook over het feit dat ik het in een blog wil hebben over wat het met de intimiteit van jou als vrouw doet. Ik geef me in mijn blog altijd al behoorlijk bloot dan moet het ook maar in woord en beeld gebracht worden. Ik hoop dat er vrouwen zijn die hier iets mee kunnen en het ze helpt in hun proces. Ik haal wel mijn hoofd van de foto’s dit vanwege het internet, zonder hoofd wordt het toch wat onpersoonlijker.
Dat brengt me bij de seksualiteit, ook zo’n taboe. Ik heb nu eenmaal de stap gezet voor het schrijven van een blog, dan hoort dit er ook bij. Ik heb wel al eens iets ervan in een blog gezet, maar ik moet natuurlijk ook rekening houden met Leon en mijn mannen en hun gevoelens hierover. Het thema seksualiteit wordt vaak genegeerd of over de werkelijkheid vaak stoer of lacherig gedaan vooral door mannen. Vrouwen praten er in de regel makkelijker over met hun vriendinnen, als ze zich veilig voelen en iets bespreekbaar willen maken. In het ziekenhuis houden ze je al de mogelijkheid van een seksuologen voor. Maar ook dit ‘is zoals het is’. In het begin met de chemo, tja je bent ziek daar heb je echt geen puf voor je bent ziek en moe. Dan na alle operaties en bestralingen, dan heb je pijn. Maar als je borstsparende operatie hebt gehad, dan heb je nog wel gevoel. Dat verandert bij de amputatie zeker bij twee borsten, er zijn geen borsten meer dus het gevoel is ook weg. Je borsten spelen natuurlijk een enorme rol bij intimiteit, dat valt niet te ontkennen. Als ze weg zijn, dan zijn ook de prikkels vanuit je borsten weg. Na een reconstructie verandert dat niet. Er zitten wel ‘borsten’ maar zonder gevoel en dus ook zonder prikkels, het doet helemaal niets, echt helemaal niets. En dat is hele vreemde gewaarwording, je kunt er niet omheen maar het doet niets. Voor de partner is dat natuurlijk ook een punt, het ziet er bloot heel onnatuurlijk uit met veel littekens wat echt geen erotisch aanzicht is. Nu kun je daar een probleem van maken of je kunt proberen om er een weg in te gaan vinden. Dat is makkelijker gezegd als gedaan, voor zowel jezelf als je partner. Maar om net te doen of alles is als voorheen daar help je je partner niet mee, je lotgenoten niet, maar ook zeker jezelf niet. Ik heb er echt wel tranen over gelaten en vond het heel moeilijk om met Leon bespreekbaar te maken, hoe goed hij er ook mee omgaat en al 35 jaar samen te zijn. Ik denk eerlijk gezegd dat er in de begeleiding in het ziekenhuis ook anders mee omgegaan moet worden, ook daar wordt er een beetje zwaarbeladen over gedaan en al meteen over professionals gesproken. Er kan ook gezegd worden, het is heel normaal hoor dat het niet zo gaat zoals het ging én nee hoor je bent niet vreemd als de zin over is of dat jullie de weg er nog niet in gevonden hebben. Daar komt nog bij, dat als je hormoontabletten slikt het hormonaal ook helemaal anders wordt het helpt in ieder geval zeker niet. Probeer het bespreekbaar te maken, met je partner of misschien met iemand die in hetzelfde schuitje zit of met je vriendinnen, ook al hebben zij geen borstkanker ook bij hen zal het seksleven niet altijd rozengeur en maneschijn zijn. Maar bespreek het zeker met je partner, wanneer de tijd ervoor daar is en hoe moeilijk het ook is. Ook al lees je dat in een ‘normale’ relatie gemiddeld twee keer in de week seks de norm is, nou daar heb ik al vraagtekens bij met een gezonde relatie op den duur, laat staan als je ziek bent. Daar komt nog bij, intimiteit kan heel goed los staan van seks. Het krijgen van een levensbedreigende ziekte brengt op zich al intimiteit, ik heb nog nooit zo dicht en open bij Leon gestaan, als dat ik nu sta.
Kortom, tja een nogal een openbaring deze blog, maar ik heb A gezegd en dan zeg ik ook B. Geïnspireerd door de Libelle, nu toch maar eens een taboe blog en de foto’s die komen er ook.
‘HET IS ZOALS HET IS’
