Dinsdag 10 mei 8:15 uur, ik heb een afspraak met “mijn chirurg” en dat voor de uitslag. Ik realiseer me wel dat ik wel erg vroeg gepland sta voor hem. Hij had vakantie dus was ook niet bij het MDO (overleg in een groot team samen met de Radboud) geweest. ‘S maandags is hij er ook niet dus zal zich niet echt hebben kunnen inlezen in wat er besproken is. Maar goed ik wilde die dag nog naar mijn opleiding in Utrecht, dus vandaar dat ik zo vroeg gepland stond.
De uitslag was fantastisch om te horen, alles is weg en we kunnen verder. Deze woorden daar had ik op gewacht en het is zo fijn als ze uitgesproken worden. Ook deze keer was ik weer snel opgeknapt van de operatie en voelde me eigenlijk ook wel fit, gezien de omstandigheden. Wat er ook meteen aan de orde kwam was dat dit mijn laatste keer bij dr. Boelens zou zijn, zo gek. Ik moet nu gaan bestralen en dan is de Radiotherapeut mijn behandeld arts en daarna wordt de oncoloog mijn hoofdbehandelaar. Boelens gaf wel aan, dat als ik een klankbord nodig had ik altijd bij hem terecht kan. Ik moet zeggen dat ik het wel jammer vind, ik heb zo’n vertrouwen in die man en kan zo goed met hem sparren, krijg dat nog maar eens met een andere arts. Maar goed we zullen kijken, hoe dat gaat lopen.
Inmiddels broeit er ook weer van alles in mijn hoofd en dat voor de toekomst. Ik heb ideeën voor mijn eigen bedrijf en ook ga ik me weer steeds meer met de inhoud van de winkels bemoeien en dat geeft met toch een dosis energie. Ik heb dan ook bij mijn oedeem therapeute aangeven dat ik wil beginnen met het revalidatie sportprogramma. Ik heb echt een enorme hekel aan sporten, maar weet ook wel dat dit wel gezond is om te gaan doen. Dus volgende week gaan we beginnen, Hannah zal me hierin ook gaan begeleiden en ja ik heb er zin in.
Ik realiseer me wel dat ik een bofkont ben dat ik tot nu toe steeds zo goed herstel van alles. De chemo’s hakken er echt wel in maar mag toch niet klagen hoe ik hieruit gekomen ben. En dan 4 keer geopereerd in 6 weken, ook daar kom in wonderbaarlijk goed doorheen. Ik voel me dan ook echt wel een geluksvogel want zie ook wel om me heen dat dit vaak anders is. Revalideren is oh zo belangrijk en de meeste vrouwen hebben hier heel veel tijd voor nodig, dus ik bekijk het gewoon van dag tot dag hoe dit bij mij gaat. Natuurlijk ik moet nog bestralen en de hormoontherapie starten en dat wil ik echt niet bagatelliseren, maar ik zie dan wel hoe het gaat en pas me daar op aan.
Ik kan nu vooruit, zet mijn schouders eronder wat er komen gaat en duik nu in mijn plannen voor de toekomst.
