In deze periode van “ziek zijn” ben je erg kwetsbaar en is het lastig om voor jezelf op te komen. Nu heb ik zelf heel lang in het ziekenhuis gewerkt. Vóór dat ik moeder werd, heb ik de planning bij de afdeling opname in het Elisabethziekenhuis in Venray gedaan (nu VieCuri). Het was constant schakelen tussen de artsen, de OK, maar ook de aantal bedden die er beschikbaar waren in “het huis”. Je moest vaak je mannetje staan, omdat er veel discrepantie was tussen deze disciplines. Na dat mijn kinderen geboren waren werd ik secretaresse op de kinderafdeling, kraamafdeling, verloskamers en neonatologie. Eerst in Venray en later met het sluiten van deze afdeling, naar Venlo. Het werk was heel belangrijk voor me en ik ging er altijd met veel plezier naar toe. Ik vond het heerlijk om te werken met de diverse disciplines en alles te regelen zodat de opname uiteindelijk voor de patiënt zo goed mogelijk zou verlopen. Het was niet altijd even makkelijk en je moest ook vaak doorbijten om alles geregeld te krijgen. In die tijd was ik een soort “spin in het web”, tussen de diverse disciplines.
Ik heb in deze periode van “mijn ziek zijn” zoveel mogelijk geprobeerd om, de dagelijkse gang van zaken door te laten gaan. Dat is echt niet zo makkelijk maar daar waar het kan, zorgt wel dat je ertoe doet. Maar er is nog een ander probleem als het lichamelijk ziek zijn, je wordt steeds van” hot naar her” gestuurd, van onderzoeken tot afspraken met je arts en in mijn geval ook nog veel operaties in een paar weken tijd. En daar komt mijn ervaring in het ziekenhuiswezen om de hoek kijken en blijkt goed van pas te komen. Ik ga overal achteraan om het zo goed mogelijk te plannen, kan makkelijk schakelen tussen de disciplines waar je mee te maken krijgt.
Tijdens deze periode ben ik regelmatig de problemen tussen communicatie van de diverse afdelingen tegengekomen. Aanvragen van onderzoeken die niet goed aangekomen zijn en dat is niet omdat de betreffende mensen het niet goed doen, maar het is de wijze waarop er gecommuniceerd wordt. Het is wonderlijk maar tussen de ziekenhuizen is er het nog steeds het gebruik om alles te faxen. Dat faxen is niet echt handig, ik heb al 2x meegemaakt dat er aan de andere kant gezegd wordt dat ze geen fax hebben gekregen en dat de andere kant de fax wel verstuurd hebben. Ik denk dan toch: Hallo mensen ga meer gebruik maken van de digitale mogelijkheden. Ik heb wel gemerkt dat je heel wat kan bereiken om er zelf achteraan te gaan. Het ging me er niet om dat ik zelf een moeilijke agenda had, alleen als ik weet wanneer de afspraken zijn, kan ik er zoveel mogelijk mijn werkzaamheden omheen plannen.
De afspraak met de afdeling radiotherapie voor de bestralingen is daarvan een goed voorbeeld. Het is niet zo dat ze niet allemaal hun best doen, want dat doen ze allemaal echt wel. Soms merk je toch dat iedereen op hun eigen “eilandje” werken. Ik zou zeggen, laat iedereen eens een dag bij elkaar meelopen dan is er ook meer duidelijk hoe het systeem werkt en krijgen ze begrip voor elkaar. Natuurlijk moet er bezuinigd worden maar ik denk uiteindelijk dat als het beter samenwerkt, het uiteindelijk besparingen met zich mee zal brengen. Bij mij was het geval dat er weer iets misgegaan was tussen het aankomen van de fax. Ik had een paar dagen gewacht, maar dacht ‘ga toch eens bellen’. Dat was maar goed de aanvraag was niet aangekomen, ik kon daarna de afspraken regelen.
Op de dag van de afspraak met de radiotherapeut melde ik me bij de secretaresse en moest even wachten. De afdeling radiotherapie in de Radboud is een hele onrustige afdeling. Waar dat nu aan ligt daar heb ik niet precies te vinger op, maar het zal ook te maken hebben met dat het een sterk verouderde afdeling is. Het is zeker niet zo dat de mensen die daar werken niet aardig zijn, ze zijn zeker enorm vriendelijk en behulpzaam. Ik werd door de radiotherapeut naar binnen geroepen en heel rustig en behoedzaam werd me uitgelegd wat er ging gebeuren. Er werd me ook verteld dat er toch besloten was om mijn borstwand te bestralen. Dit feit betekende dat er een ‘gevaar’ was voor mijn hart. Daarom moest ik een bepaalde ademhalingstechniek leren, dit had ik al van lotgenoten gehoord. Ik zou eerst naar een verpleegkundige gaan om de techniek te leren en dan zou ik na 3 dagen pas terug moeten komen om alles af te tekenen op mijn lichaam voor de bestralingen. Kijk als het moet dan moet het, maar wat als het ademhalen goed zou gaan? Waarom kan dan niet alles meteen achter elkaar gepland worden zoals dat normaal gaat. Ik heb dit aan de verpleegkundige voorgelegd en die is het gaan regelen, nadat ze merkte dat het ademhalen geen probleem was. Ik moest wel 2 uur wachten voordat ik weer verder kon, maar dat is niet erg ik hoefde niet na 3 dagen terug te komen naar de Radboud. Hieruit blijkt maar weer dat assertief zijn wel helpt, het scheelt je toch weer enkele uren aan tijd en reizen.
En daar ga ik me nu ook op richten met mijn bedrijf, wat ik een klein jaar vóór dat ik ziek werd heb opgericht. Ik wil de “spin in het web” zijn voor mensen die te maken krijgen met de onzekerheid van het “ziek zijn”. Ik kan mee naar artsenbezoeken en proberen alles zo te regelen, dat er zo “normaal” mogelijk geleefd kan worden. Doordat het ziek zijn je in een emotionele rollercoaster brengt, is het ook fijn als er iemand bij dit soort bezoeken aanwezig is en opslaat wat er besproken wordt. Ook wil ik een klankbord zijn, het is zo fijn om met iemand te praten die niet te dicht bij je staat. Iemand die begrijpt wat er in je om gaat, maar er niet emotioneel bij betrokken is. Natuurlijk als je dit voor iemand gaat doen ben je niet gevoelloos, maar je staat er verder van af waardoor je er ook rationeler ernaar kunt kijken. Niet iedereen hoeft naar een psychotherapeut, sterker nog het wordt vaak ook niet eens betaald door de ziektekostenverzekering. Ik kan luisteren, tijdens een kopje koffie of tijdens een wandeling. Ik kan ontlasten en ontzorgen, daar ben ik van overtuigd.
Nu moet ik zelf vanaf 31 mei dagelijks gaan bestralen, het is wel teruggebracht van 25 naar 16 keer en dat is fijn. Ik ben weer behoorlijk actief in mijn dagelijks leven en ook zoals hierboven beschreven volop bezig om mijn bedrijf weer op te pakken. Dan is het ook handig als je weet wanneer alle afspraken zijn, zodat je een planning kan maken. Er wordt toch nog teveel vanuit gegaan dat iemand die te maken krijgt met deze “rot” ziekte, in de ziektewet zit en zich alleen maar bezighoud met de ziekte. Bijvoorbeeld: ik heb enkele lessen voor mijn opleiding stervensbegeleiding moeten missen, maar dit wil ik zoveel mogelijk beperken ook tijdens de bestralingen. Ik ben flexibel in mijn uren te plannen maar voor de opleidingsdagen wil ik toch vroeg aan de beurt zijn, zodat ik naar Utrecht kan. Dit is ook geen probleem, alleen moet je dit wel aangeven zodat dit geregeld wordt.
Kortom, ik ben weer volop bezig om de werkzaamheden voor mijn bedrijf op te pakken en om het meer uit te breiden. Ook ben ik weer actief in onze winkels en kan weer strategisch meedenken en het samen met Leon oppakken, hij staat er nu niet meer alleen voor en dat is fijn. Mijn brein heeft hier weer ruimte voor en dat geeft zo’n machtig fijn gevoel.
Hou mijn website in de gaten: www.marionreefs.nl. Ik ga mijn plannen en diensten nu op de website verder uitwerken en zal ook op facebook meer gaan posten over alles wat met mijn vak te maken heeft. Ik heb er ontzettend veel zin in en hoop dat ik mensen mag gaan helpen en ontlasten in deze roerige periode, waarin je op een sneltrein stapt die maar doordendert.
