Ik vind het afschuwelijk om te moeten zeggen, maar ik ben bitter. Echt afschuwelijk, ik bekijk de wereld op dit moment door een hele andere bril als voordat ik ziek werd. Ik snap de mensen niet meer, ik zie zoveel leed om me heen en daarnaast ook zoveel ongelijkheid en dat maakt me bitter.
Er is zoveel gebeurt in mijn leven en dat in een betrekkelijk korte tijd, het heeft me een heel ander mens gemaakt. In mijn directe omgeving heeft dit ook flinke gevolgen. Mijn interesses liggen heel anders, ik kan me behoorlijk ergeren aan de oppervlakkigheid en dan echt heel erg ergeren. Degene die er het meeste last van heeft ben ik zelf, ik laat het zo weinig mogelijk blijken aan een ander maar oh wat kan ik me ergeren aan mensen of situaties. Ik vraag me af of ik met dit feit moet gaan dealen en het moet gaan accepteren dat ik toch anders ben geworden, of moet ik hiermee aan het werk. Dit stemt me somber, heel erg somber. Eerst stapte ik heel gemakkelijk over zaken heen, nu blijven bepaalde zaken mij achtervolgen en kan ik ze niet loslaten.
Voor velen om me heen gaat de wereld gewoon door en ze blijven de dingen doen die ze deden. Maar voor mij is dat anders, ik kan veel dingen niet meer maar ik wil ze ook niet meer kunnen ben er klaar mee. Ik heb te veel meegemaakt dat ik niet meer onbezorgd verder kan. Ik heb een enorme, eigenlijk veels te grote verantwoordelijkheid gevoel voor velen en dat maakt het niet makkelijker omdat ik toch beperkt ben. Ook mijn brein is niet meer dat wat het was en ik denk dat dit niet meer terugkomt, dus moet ik zaken anders aanpakken.
Woorden van mensen komen ook veel harder aan, woorden waar ik eerst om zou lachen maar die nu recht door mijn ziel snijden en dus echt vreselijke pijn doen. Ik kom veel oppervlakkigheid tegen in mijn leven en dan denk ik vaak: kunnen jullie nu echt nergens anders over denken? heeft jullie leven nu echt niet meer inhoud? En dat maakt me weer bitter, bitter om het feit dat ik daar last van heb. In de periode van mijn ziek zijn is me ook wel duidelijk geworden dat er een verschuiving is gekomen in de mensen die voor mij belangrijk zijn gebleven of geworden. Sommige contacten ga ik ook zoveel mogelijk uit de weg omdat ze me verdrietig maken. Mijn deur is voortaan voor sommige gesloten en ook dat stemt me bitter, maar ik kan het niet meer aan.
Er zijn mensen die zeggen: Je moet genieten, pluk de dag, hang de slingers op of nog erger het leven is maakbaar en je moet het zelf leuk maken. Ja ja dank je de koekoek, zo gemakkelijk is dat niet als je te dealen hebt met dat wat we moeten doorstaan. Dat heeft niets met ondankbaarheid te maken of ontevredenheid, nee het leven heeft ons behoorlijk in de steek gelaten. We hebben echt alles zo positief mogelijk opgepakt en steeds gezegd kom op dat kunnen we weer samen aan, maar van een onbezorgd leven (als het bestaat) dat is voorbij. Er zit iets in mijn lijf wat oncontroleerbaar is en dat maakt mijn leven erg onvoorspelbaar. Ik wil eigenlijk ook niet meer zo leven als voor mijn ziek zijn, maar dat is moeilijk als je leven zo is ingericht en opgebouwd.
Ik weet ook niet wat ik het liefste zou doen, lekker thuis veilig in mijn eigen wereldje? of op pad gaan dingen ontdekken en een feestje bouwen? Waar word ik nu het gelukkigste van, ik weet het echt niet meer.
Ik ken mezelf niet meer niet van buiten en ook niet vanbinnen. Sta ik voor de spiegel, dan staat daar een andere vrouw. Alleen al mijn uiterlijk, van veel haar naar kaal en dan nu naar grijs kort haar. Wil ik dit wel, hoe wil ik eruitzien? Eigenlijk wil ik afvallen maar ik kan het niet opbrengen en dat maakt me weer bitter dat ik totaal geen doorzettingsvermogen heb. Godsamme en zo ratelt het dag in dag uit in mijn bovenkamer, er zit geen minuut rust in. Zelf mijn dromen in mijn slaap maken mij zo moe, het gaat maar door en door in mijn hoofd. Ik snak naar rust en die is niet te vinden, zelfs niet op vakantie het gaat maar door en door en er komt geen einde aan.
Dit geeft wel aan dat mijn stap naar de psychotherapeute een erg belangrijke stap is, want op deze manier ga ik het niet redden. Ik zal toch keuzes moeten gaan maken, wat wil ik nog in mijn leven gaan doen of bereiken. Ik moet mezelf gaan herontdekken maar de vraag is, vind ik mezelf nog wel een keer? Of moet ik het maar zo laten begaan allemaal, maar dan moet ik gaan accepteren en dat zal ook niet makkelijk worden.
Kortom, werk aan de winkel en dat maakt me zeer onzeker en bitter.
