Volgens ChatGPT verwijst het woord bubbel naar een zeepbel, iets wat je omhult en je even afsluit van de buitenwereld.
Zo af en toe trek ik mij een paar dagen terug in mijn bubbel. Om weer bij mezelf te komen. Dan boek ik in mijn eentje een hotelkamer, het liefst hoog, met uitzicht en stilte om me heen. Een plek waar weinig van mij gevraagd wordt.
Dit jaar deed ik dat wéér tijdens de carnavalsdagen. Hier thuis wordt carnaval uitbundig gevierd. Dat deed ik vroeger ook met veel plezier, vóór ik ziek werd. Nu lukt dat niet meer. Waar anderen de drukte opzoeken, zoek ik de stilte.
Ik kom mijn kamer dan alleen af om ’s ochtends en ’s avonds in datzelfde hotel te eten. Ik neem van alles mee: boeken, mijn laptop, schrijfplannen, goede voornemens om te studeren of iets terug te kijken. Maar vaak bestaat mijn bubbel vooral uit slapen…..veel slapen.
Deze week sprak ik erover met een collega. Het is ook bij haar herkenbaar. We hebben prachtig werk, dankbaar werk. We begeleiden families naar een ‘mooi’ afscheid. We dragen hun verhalen, hun liefde, hun verdriet.
En ja, ik kan het loslaten wanneer het afscheid voorbij is. Dat moet ook, anders is werken in deze sector onmogelijk. Maar toch… alle verhalen en al het verdriet stapelen zich op. Onzichtbaar en stil.
En dan moet je af en toe terug naar jezelf.
Even zonder verantwoordelijkheid.
Even zonder dragen.
Even los van alles.
Wat ik mooi vind, is om even terug te gaan naar waar ChatGPT naar verwijst bij het woord ‘bubbel’, de zeepbel. In mijn logo zit ook een zeepbel.
Voor mij staat die voor kwetsbaarheid.
Voor iets wat licht is en breekbaar tegelijk.
Ik wil voor families een omhulsel zijn. Zoals mijn logo de zeepbel omsluit. Niet om af te sluiten, maar om te beschermen.
Afscheid nemen is kwetsbaar.
Rouw is kwetsbaar.
En in die kwetsbaarheid wil ik behoeden dat het niet uiteenspat. Dat het afscheid niet verstoord wordt door haast, onrust of onzorgvuldigheid. Dat het afscheid de kern raakt van wie de overledene was in hun leven.
Goed afscheid nemen is cruciaal.
Het is geen einde.
Het is de eerste stap in het rouwen.
En soms…
om alles een plek te geven, moet ik terug in die bubbel. Dan bescherm ik mijzelf, zodat ik niet uiteen spat, om daarna weer volledig beschikbaar te kunnen zijn voor de families die ik mag begeleiden.
In mijn bubbel,
verzamel ik kracht.
Want wat ik draag,
is breekbaar als een zeepbel.
Ik bescherm het breekbare,
zodat rouw ruimte krijgt.
