Het hebben van kanker en de behandelingen hiervoor, doen ook veel met je veerkracht. Het minste of geringste kan je behoorlijk van stuur maken. Hoe rustiger de zaken om je heen zijn, hoe minder het vraagt van jezelf.
Ik heb me in de maanden voor mijn operatie, behoorlijk druk gemaakt over zaken buiten mijn ziekte. Ik kon alles maar moeilijk plaatsen en zag veel spoken. Ik heb dan ook weer aan de bel getrokken bij mijn psychotherapeut Frannette, ik werd soms gek van mijn eigen hersenspinsels. Ik moest dan ook veel zaken aan Leon overlaten, dit omdat ik de dingen niet in z’n perspectief kon plaatsen en dan vooral zakelijk gebied. Maar ik merk dat ik weer terug ben, ik kan samen met Leon weer zaken oppakken en beslissingen nemen zonder ervan in de stress te schieten, ook al zijn het moeilijke zaken. Ik ben inmiddels ook gestopt met mijn psychotherapie, ik kan weer relativeren.
Ik krijg nog wel veel opmerkingen van lotgenoten dat ik er nog niet ben, de bestralingen komen namelijk nog. Dit wil ik dan ook zeker niet bagatelliseren, maar ik neem het zoals het komt. Ik hoor hier hele verschillende ervaringen over. De een viel het zwaar en de ander kwam er vrij gemakkelijk doorheen. We zullen zien wat het met mij gaat doen. Ik ben ontzettend blij met dat wat ik nu weer allemaal aankan en dat is dan toch mooi meegenomen. Ik zie er eigenlijk best gezond uit, mijn haren zijn weer op een lengte dat lijkt alsof dit mijn kapsel is. Dus ook voor de buitenwereld is het niet zichtbaar dat ik nog bezig ben om een ernstige ziekte te overwinnen. Daar zit dan ook wel mijn valkuil, waar zit mijn grens?
Mijn veerkracht, werd afgelopen vrijdag flink op de proef gesteld. Leon had al een paar dagen last van zijn buik en dat werd steeds erger. Ik heb hem er min of meer toe gedwongen, om vóór het weekend naar de huisarts te gaan. Gelukkig had hij zelf ook wel door, dat dit wel verstandig zou zijn. De huisarts stuurde hem door naar de EHBO op verdenking van een blindedarmontsteking. We werden op de EHBO weer flink op de proef gesteld. Het duurde 4 uur voordat een co-assistente eindelijk naar hem kwam kijken. Na 5 uur was de diagnose gesteld en werd Leon op de spoed OK geplaatst. ’s Avonds om 18:45 uur ging hij naar de OK en bleef ik wachten op de afdeling. Deze ingreep gebeurt normaliter laparoscopisch en is redelijk snel gepiept, maar nu duurde het lang. Uiteindelijk werd ik gebeld door “mijn chirurg” dr. Boelens, hij had ook Leon geopereerd dat was dan wel weer grappig. “Mijn chirurg” is nu ook “zijn chirurg”. Hij vertelde dat het niet laparoscopisch gelukt was, hij had toch een traditionele snede moeten maken. De blindedarm was flink ontstoken en lag achter de dikke darm. Leon zou die nacht in het ziekenhuis moeten blijven.
Ik merkte toen dat ik toch wel weer veerkrachtig ben, ik moest het e.e.a. regelen voor beide winkels en dus snel schakelen en beslissingen nemen en dat ging me best weer goed af. Natuurlijk merk ik wel dat ik vermoeider ben, maar ben al heel blij met dit. Ik weet van lotgenoten dat het ook weleens anders kan zijn.
Vol vertrouwen ga ik de bestralingen in en begin al langzaam voorbereidingen te treffen voor mijn “ik ben weer beter feestje”.
