Mijn vorige blog vroeg om een vervolg. Ik ben diep onder de indruk van de reacties die ik kreeg en van de enorme herkenbaarheid
Deze keer schrijf ik over mezelf. Wie ben ik eigenlijk en waarom doe ik wat ik doe? Natuurlijk gaat alles wat ik schrijf over mij,
Oh nee… ik kan je helemaal niet meer bellen. Wat zou ik graag met je willen delen dat ons vierde kleinkind geboren is. Wat zou
Het is half zeven in de morgen. De zon staat al hoog aan de hemel. Ik lig aan het zwembad, met een lekker kopje koffie,
Er bestaat geen protocol en geen vastomlijnd draaiboek, voor afscheid nemen. Bijna alles is mogelijk en jij of de nabestaanden hebben de regie. En precies
Misschien denk je ‘makkelijk praten’, ik kan hier meteen een antwoord opgeven: Nee, zeker denk ik niet dat dit makkelijk en vanzelfsprekend is. Ikzelf mag
Juist vandaag denk ik niet aan mezelf als moeder, ook al hebben mijn kinderen wel aan mij gedacht. Er was een ontbijt en er was
Bij gesprekken met nabestaanden komt nog steeds vaak de tweede wereldoorlog ter sprake. Ik zit met veel families om tafel waarvan de partner of de
Het ouder worden is wat me bekruipt en dan niet zozeer dat ik zelf ouder word, maar hoe dat zal gaan. Noem het ook wel
Ik zie je en voel je verdriet als ik je zie lopen, het voelt alsof je met je ziel onder de arm loopt. Dat weet
Hoe neem je kinderen mee op pad voor een afscheid. Bij het overlijden van mijn allusie, had en heb ik natuurlijk niet alleen te maken
